متن درباره عظمت شاهنامه و تولد فردوسی برای فرزندانم 1404

فرزندم، امروز زادروز مردی است که اگر نبود، ما امروز به این زیبایی فارسی صحبت نمی‌کردیم. فردوسی بزرگ، قهرمان زبان ماست.

شاهنامه فقط داستان جنگ نیست عزیزم؛ داستان پهلوانانی است که برای دفاع از ایران و خوبی‌ها، از جانشان گذشتند.

پسرم/دخترم، فردوسی سی سال زحمت کشید تا کلماتی مثل مروارید را کنار هم بچیند و کتابی بسازد که هیچ بادی آن را خراب نکند.

می‌دانی رستم که بود؟ پهلوانی که زورش زیاد بود اما همیشه طرفدار حق بود و به ضعیف‌ترها کمک می‌کرد. فردوسی خالق اوست.

عزیزم، اول بهمن را به یاد بسپار. روز تولد حکیمی که به ما یاد داد خرد و دانایی از هر ثروتی بالاتر است.

شاهنامه مثل یک قلعه محکم است که زبان فارسی در آن پناه گرفته تا دشمنان نتوانند آن را از بین ببرند.

داستان سیمرغ و زال را یادت هست؟ فردوسی با این قصه‌ها به ما یاد داد که خداوند حافظ کسانی است که قلبی پاک دارند.

فردوسی به ما آموخت: توانا بود هر که دانا بود. یعنی قدرت واقعی در زور بازو نیست، در فکر و دانش توست.

امروز شمعی روشن کنیم برای پدربزرگ تمام ایرانیان، حکیم ابوالقاسم فردوسی که واژه‌هایش چراغ راه ماست.

فرزند دلبندم، هر وقت شاهنامه می‌خوانی، سرت را بالا بگیر؛ چون تو وارث تمدنی هستی که فردوسی آن را زنده کرد.

بسی رنج بردم در این سال سی / عجم زنده کردم بدین پارسی. این شعار نیست، شناسنامه ماست.

کاخ بلند شاهنامه، بنایی است که از باد و باران گزند نمی‌یابد و پناهگاه هویت ایرانی است.

فردوسی، دهقان‌زاده‌ای بود که بذر سخن را در خاک ادب کاشت و درخت تناور ایران‌دوستی را آبیاری کرد.

زادروز فردوسی، زادروز غرور ملی ماست. او که جان داد تا نام ایران جان نگیرد.

شاهنامه، سند مالکیت معنوی ما بر تاریخ و تمدن بشری است. قدرش را بدانیم.

حکیم توس، تنها یک شاعر نبود؛ او نگهبان مرزهای فرهنگی ایران‌زمین بود و هست.

کلام فردوسی، حماسه ایستادگی نور در برابر تاریکی و داد در برابر بیداد است.

اول بهمن، روزی است که خورشید ادب فارسی از افق توس طلوع کرد.

ما بدهکاریم؛ به قلمی که نوشت و به همتی که خسته نشد تا ما امروز بگوییم: ایرانی هستیم.

شاهنامه خوانی، تمرین غیرت، مردانگی و خردورزی است.

فرزندم، فردوسی می‌گوید: بیا تا جهان را به بد نسپریم. یعنی وظیفه ماست که دنیا را جای بهتری کنیم.

دروغ و فریب در شاهنامه سرانجام خوبی ندارد؛ مثل ضحاک که اسیر شد. همیشه راستگو باش.

رستم با آن همه زور، همیشه اول با خدا راز و نیاز می‌کرد. قدرت بدون ایمان ارزشی ندارد.

فردوسی به ما یاد می‌دهد که حتی اگر تنها بودی، در برابر ظلم بایست، مثل کاوه آهنگر.

مشورت کردن نشانه خرد است. پادشاهان شاهنامه وقتی شکست می‌خوردند که خودرای می‌شدند.

عزیزم، احترام به پدر و مادر در داستان‌های شاهنامه موج می‌زند؛ حتی وقتی اختلاف نظر دارند.

وطن‌پرستی یعنی مثل آرش و سیاوش، جانت را فدای ناموس و خاک کشورت کنی.

دیو سپید در شاهنامه، نماد نادانی و بدی‌های درون خودمان است که باید با آن بجنگیم.

فردوسی می‌گوید: ز گهواره تا گور دانش بجوی. یادگیری هیچ وقت تمام نمی‌شود.

بزرگترین دشمن انسان در نگاه فردوسی، آز و طمع است. همیشه قانع و بخشنده باش.

روزی روزگاری در شهر توس، کودکی به دنیا آمد که عاشق داستان‌های قدیمی بود. او تصمیم گرفت این داستان‌ها را شعر کند.

فردوسی داستان پادشاهی را گفت که دو مار روی دوشش داشت و مغز جوانان را می‌خورد، تا اینکه کاوه قیام کرد.

قصه رستم و سهراب غمگین است، اما به ما یاد می‌دهد که لجبازی و نشناختن همدیگر چه عواقبی دارد.

زال که موهای سفید داشت، در کوهستان با سیمرغ بزرگ شد و یاد گرفت که ظاهر آدم‌ها مهم نیست، باطنشان مهم است.

بیژن و منیژه داستانی از عشق و وفاداری است که نشان می‌دهد عشق واقعی سختی‌ها را تحمل می‌کند.

هفت خان رستم، یعنی هفت مرحله سختی که باید بگذری تا به هدف بزرگت برسی.

اسفندیار رویین‌تن بود، اما چشمانش نقطه ضعفش بود. یعنی هیچ انسانی کامل و بی‌عیب نیست جز خدا.

رخش، اسب رستم، فقط یک حیوان نبود؛ یک رفیق وفادار بود که بارها جان رستم را نجات داد.

فردوسی سی سال نوشت و نوشت، تا وقتی پیر شد، کتابی داشت به سنگینی کوه و به زیبایی آسمان.

آخر سر پادشاه قدرش را ندانست، اما مردم ایران او را روی سرشان گذاشتند و تا ابد دوستش دارند.