شعر شهریار در رثای شهادت حضرت علی علیه السلام 1404

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را، که به ماسوا فکندی همه سایه هما را، دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین، به علی شناختم من به خدا قسم خدا را

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ، به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را، به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند، چو علی گرفته باشد سر چشمه بقا را

برو ای گدای مسکین در خانه علی زن، که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را، بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من، چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا

چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان، چو علی که میتواند که بسر برد وفا را، نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت، متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را

خدایا به حق شاه مردان علی، به ناله های شبانه و گریه های پنهان علی، ما را از پیروان راستین او قرار ده

یا رب به سوز سینه شهریار و عشق او به مولا، دلهای ما را با محبت امیرالمومنین پیوند بزن

شب قدر است و طی شد نامه هجر، سلام هی حتی مطلع الفجر، دلا در قدر بنشین تا بیابی، برات رستگاری تا دم حشر

چه شبها که علی با چاه درد دل میگفت، و امروز شهریار با قلمش ناله های علی را فریاد میزند

شهریارا بی حبیب خود نمیکردی سفر، این سفر راه قیامت میروی تنها چرا، در فراق امیرالمومنین زمین و زمان گریان است

ناله های شهریار در رثای مولا، بازتابی از ناله های یتیمان کوفه است که پدر را از دست داده اند

شعر شهریار نماد عشق خالصانه یک ایرانی به پیشوای متقیان جهان است، عشقی که مرزها را درنوردیده

ادبیات آیینی ما با نام علی گره خورده است و شهریار پرچمدار این وادی است

کلام شهریار در وصف مولا، جوششی از درون جان است که بر دل هر شنونده ای می نشیند

شهادت مولای متقیان امیرالمومنین علی علیه السلام و یادآور اشعار سوزناک شهریار بر عاشقان ولایت تسلیت باد

در سوگ علی، آسمان و زمین خون گریستند و شعر شهریار ترجمان این غم عظماست، ایام شهادت تسلیت

به یاد شهریار دلسوخته، در شب شهادت مولا دست به دعا برمیداریم و تعجیل در فرج منتقم خونش را میطلبیم