رهبر معظم انقلاب اسلامی در سفر سال ۱۳۸۷ به استان فارس، شهر شیراز را پس از مشهد و قم، به عنوان «سومین حرم اهل بیت (ع)» در ایران معرفی کردند. این نامگذاری استراتژیک، توجهات را به جایگاه والای معنوی و مذهبی شیراز جلب کرد و نشان داد که هویت این شهر تنها با تخت جمشید یا حافظیه تعریف نمیشود، بلکه محوریت اصلی با حضرت شاهچراغ (ع) است.
لقب «سومین حرم» تنها یک عنوان افتخاری نیست، بلکه بار مسئولیت فرهنگی و اجتماعی دارد. مردم و مسئولین شیراز وظیفه دارند فضای شهر را متناسب با شأن این حرم مطهر مدیریت کنند. ترویج فرهنگ زیارت، معماری اسلامی-ایرانی و سبک زندگی رضوی از انتظارات این نامگذاری است.
وجود سه حرم مطهر فرزندان امام کاظم (ع) در سه نقطه استراتژیک ایران (شمال شرق، مرکز و جنوب)، یک مثلث نورانی ایجاد کرده که شبکه فرهنگی تشیع را در سراسر کشور پوشش میدهد. شیراز به عنوان ضلع جنوبی این مثلث، نقش مهمی در ترویج معارف اهل بیت در جنوب کشور و حتی کشورهای حاشیه خلیج فارس دارد.
مردم شیراز به خونگرمی و مهماننوازی شهرهاند. در طول تاریخ، آنها همواره پناهگاه امامزادگان و سادات بودهاند (تعدد امامزادگان در فارس گواه این مدعاست). خادمی حضرت شاهچراغ، افتخاری است که نسل به نسل در میان خانوادههای اصیل شیرازی منتقل شده است.
شیراز شهر هنر است و حرم شاهچراغ تجلیگاه اوج هنر معماری، آینهکاری و کاشیکاری ایرانی است. مردم شیراز با ذوق هنری خود، مذهب را با زیبایی درآمیختهاند. بزرگداشت این روز، تجلیل از این تلفیق مبارک هنر و معنویت است.
