شعر آیینی یکی از رسانههای قدرتمند در انتقال مفاهیم مذهبی و ابراز ارادت به اهل بیت (ع) است. شاعران شیعه در طول تاریخ با سرودن اشعار در وصف سجدههای طولانی، مناجاتهای عارفانه و صبر عظیم امام سجاد (ع)، تلاش کردهاند گوشهای از فضایل ایشان را به تصویر بکشند. استفاده از این اشعار در گروههای مذهبی، شور و شعور حسینی را زنده نگه میدارد.
در اشعار ولادت امام چهارم، معمولاً به القابی همچون زینالعابدین (زینت عبادتکنندگان)، سیدالساجدین (سرور سجدهکنندگان)، و وارث عاشورا اشاره میشود. همچنین تلمیح به صحیفه سجادیه و نقش ایشان در حفظ اسلام پس از واقعه کربلا، از مضامین پرتکرار است. این اشعار معمولاً وزنی شاد و حماسی دارند.
در عصر ارتباطات، گروههای مذهبی در شبکههای اجتماعی نقش هیئات مجازی را ایفا میکنند. ارسال دوبیتیها و تکبیتهای پرمغز درباره ولادت ائمه، باعث نشر معارف دینی و ایجاد فضای معنوی در بین کاربران میشود. اشعار کوتاه به دلیل خوانایی سریع، بیشترین بازنشر را دارند.
امام سجاد (ع) کسی بود که توانست با سلاح دعا و گریه، پیام خونین کربلا را در خفقان حکومت اموی زنده نگه دارد. شاعران با ظرافت به این نکته اشاره میکنند که اگر خطبههای سجاد (ع) نبود، کربلا در کربلا میماند. ولادت ایشان، ولادتِ بقای اسلام ناب است.
برای گروههای مذهبی، انتخاب شعری که هم از نظر ادبی قوی باشد و هم دارای محتوای صحیح اعتقادی باشد، اهمیت دارد. پرهیز از غلو و استفاده از منابع معتبر روایی در شعر، باید مد نظر قرار گیرد. اشعار کوتاه و ریتمیک برای کپشنها و استوریها مناسبترند.
