ماده موثره موجود در فلفل که باعث تندی آن میشود، کپسایسین نام دارد. تحقیقات نشان داده است که این ماده خاصیت ضدالتهابی قوی دارد، متابولیسم بدن را افزایش میدهد و به چربیسوزی کمک میکند. همچنین مصرف منظم فلفل تند میتواند به کاهش درد و بهبود سلامت قلب و عروق کمک کند. البته افراط در آن برای کسانی که مشکلات گوارشی دارند توصیه نمیشود.
اگرچه آشپزی ایرانی بیشتر به تعادل طعمها معروف است، اما در مناطق جنوبی ایران مانند خوزستان، بوشهر و هرمزگان، استفاده از فلفل و ادویههای تند جزئی جداییناپذیر از فرهنگ غذایی است. غذاهایی مانند قلیه ماهی، میگو سوخاری و سمبوسه با طعم آتشین خود، بازتابی از آب و هوای گرم و طبع خونگرم مردم این دیار هستند.
علاقه به تندی غذا فقط یک عادت غذایی نیست، بلکه ریشه در واکنشهای شیمیایی مغز دارد. خوردن فلفل باعث ترشح اندروفین و دوپامین میشود که هورمونهای لذت و سرخوشی هستند. به همین دلیل، بسیاری از افراد پس از خوردن یک غذای بسیار تند، احساس نشاط و انرژی مضاعف میکنند که اصطلاحاً به آن «نشئگی فلفل» میگویند.
اگر در خوردن فلفل زیادهروی کردید، نوشیدن آب کمکی نمیکند زیرا کپسایسین در چربی حل میشود نه در آب. بهترین راهکار خوردن لبنیات پرچرب مانند شیر یا ماست، نان، برنج یا مقداری عسل است. این مواد میتوانند مولکولهای تندی را از گیرندههای زبان جدا کرده و سوزش را تسکین دهند.
علاوه بر جنوب ایران، کشورهایی مانند هند، مکزیک و تایلند به غذاهای بسیار تندشان معروفند. روز جهانی غذاهای تند فرصتی است تا با فرهنگ غذایی ملل دیگر آشنا شویم و طعمهای جدیدی را تجربه کنیم. این روز یادآور تنوع و جذابیتهای دنیای آشپزی است.
