دلنوشته ها و خاطرات معنوی از حال و هوای اعتکاف 1405

یادم می‌آید نیمه شبی در گوشه شبستان، صدای مناجات جوانی که با اشک الغوث می‌خواند، دلم را لرزاند. آنجا فهمیدم خدا چقدر به ما نزدیک است.

اولین باری که پا به مراسم اعتکاف گذاشتم، حس غریبی داشتم. اما وقتی روز سوم می‌خواستم خداحافظی کنم، انگار داشتم از خانه پدری‌ام جدا می‌شدم.

سحرهای اعتکاف عطر دیگری دارد. بوی نان تازه، صدای دعا، و صفای دل‌هایی که همه یک‌رنگ شده‌اند. کاش زمان در آن لحظات متوقف می‌شد.

در اعتکاف پارسال، دوستی پیدا کردم که مسیر زندگی‌ام را عوض کرد. هم‌نشینی با خوبان، بهترین سوغات اعتکاف است.

لحظه‌ای که قرآن را روی سر گذاشتیم و «بک یا الله» گفتیم، حس کردم بار سنگینی از روی دوشم برداشته شد. سبکی‌اش هنوز با من است.

سکوت مسجد در نیمه روز، وقتی همه مشغول قرآن خواندن هستند، زیباترین موسیقی دنیاست. آرامشی که در هیچ جای دیگر تجربه نکردم.

یادش بخیر، افطاری‌های ساده اما پربرکت مسجد. نان و پنیر و سبزی که طعم بهشت می‌داد چون با ذکر و یاد خدا آمیخته بود.

شبی که اعمال ام داوود را خواندیم، خستگی جسم داشتیم اما روحمان پرواز می‌کرد. چه لذتی داشت آن خستگی شیرین.

دیدن پیرمردی که با عصا آمده بود و نوجوانی که با شوق نماز می‌خواند، به من یاد داد که عشق به خدا سن و سال نمی‌شناسد.

وقتی از مسجد بیرون آمدم، شهر همان شهر بود، اما من دیگر آن آدم قبلی نبودم. اعتکاف رنگ خدا به زندگی‌ام پاشیده بود.

روز سوم، غروب غم‌انگیزی دارد. دلمان نمی‌آید از این بهشت کوچک دل بکنیم. همه گریه می‌کنند، نه برای گناه، بلکه برای فراق.

جمع کردن وسایل در روز آخر، سخت‌ترین کار دنیاست. انگار تکه‌ای از وجودت را در مسجد جا می‌گذاری.

لحظه وداع، همه همدیگر را در آغوش می‌گیرند و حلالیت می‌طلبند. چه پیوندهای محبت‌آمیزی که در این سه روز بسته شد.

خدایا! این حال خوش را از من نگیر. می‌ترسم برگردم به دنیا و دوباره غافل شوم. قول می‌دهم آدم بهتری باشم.

خداحافظ ای فرش‌های مسجد، ای دیوارهای پر از ذکر، ای ستون‌های شاهد اشک‌های نیمه شب. تا سال بعد دلم برایتان تنگ می‌شود.

در اعتکاف با کسی هم‌صحبت شدم که مشکلاتش صد برابر من بود اما لبخندش هزار برابر. درس صبر را از او یاد گرفتم.

همسفره شدن با کسانی که نمی‌شناختیم ولی حس می‌کردیم سال‌هاست برادریم. این معجزه سفره خداست.

چه بسیار کسانی که در اعتکاف با هم آشنا شدند و رفاقتشان تا شهادت ادامه پیدا کرد.

دوستی‌های اعتکاف رنگ و بوی منفعت ندارد، هر چه هست خداست و محبت اهل بیت.

هنوز هم با دوستان اعتکاف سال گذشته قرار زیارت می‌گذاریم. آن سه روز ما را برای همیشه به هم وصل کرد.