روایت توبه حر بن یزید ریاحی و پذیرش توسط امام (امید به بخشش) 1405

صبح عاشورا، حر در میان لشگر عمر سعد ایستاده بود. بدنش می‌لرزید. پرسیدند: آیا می‌ترسی؟ گفت: نه، خودم را بین بهشت و جهنم می‌بینم.

حر افسار اسب را کشید و آرام‌آرام به سمت خیمه‌های امام آمد. چکمه‌هایش را از پا درآورد و به گردن آویخت.

سرش پایین بود. عرق شرم بر پیشانی‌اش نشسته بود. می‌گفت: خدایا، من بودم که دل زینب را لرزاندم.

نزدیک امام رسید. خودش را از اسب به زیر انداخت. صدا زد: هل لی من توبه؟ (آیا برای من راه بازگشتی هست؟).

امام حسین (ع) تا او را دید، لبخندی زد و فرمود: سرت را بالا بگیر. خدا توبه‌ات را پذیرفت.

حر گفت: آقا جان، اجازه بده اول من به میدان بروم و جانم را فدایت کنم تا شاید لکه ننگ پاک شود.

امام او را در آغوش گرفت. غبار از چهره‌اش پاک کرد. کسی که راه را بسته بود، حالا شده بود فدایی راه.

حر جنگید، دلاورانه جنگید. وقتی بر زمین افتاد، امام بالای سرش آمد و خاک از صورتش پاک کرد.

امام فرمود: بخ بخ لک یا حر... (به به بر تو ای حر). تو آزاده‌ای، همانطور که مادرت تو را نامید.

داستان حر، داستان امید است. یعنی حسین (ع) حتی شمر را هم اگر توبه می‌کرد، می‌پذیرفت.

خدایا، من حر نیستم، اما گناهکارم. آیا مرا هم می‌پذیری؟

بارالها، چکمه‌های گناهم را به گردن انداخته‌ام و به درگاهت آمده‌ام. به حق حسین (ع) مرا ببخش.

یا رب، ادب حر او را نجات داد. به ما ادب بندگی عطا کن.

خدایا، حب حسین (ع) را در دلم دارم. نگذار با بار گناه جلوی او شرمنده شوم.

الهی، توبه حر یک لحظه بود، اما ابدی شد. یک لحظه بیداری به ما عنایت کن.

خدایا، اگر حسین (ع) حر را بخشید، تو که خدای حسینی، با ما چه می‌کنی؟

یا ستار العیوب، مثل امام حسین که بدی‌های حر را ندید گرفت، قلم عفو بر گناهان ما بکش.

خدایا، ما هم راه را گم کرده‌ایم. با نور حسین (ع) ما را هدایت کن.

به پهلوی شکسته زهرا (س) قسم، توبه ما را در این ماه محرم امضا کن.

یا غفار، امید ما به آن نگاه مهربانی است که به حر شد. ما را ناامید نکن.

آمدم سر به زیر و شرمنده / تا شوم با نگاه تو زنده.

حر ریاحی‌ام ولی، بنده درگاه توام / گرچه شکستم دل تو، باز هواخواه توام.

گفتم آیا توبه‌ام گردد قبول؟ / گفت آری ای پشیمان، ای ملول.

چکمه بر گردن فکنده آمدم / من بد کردم، ولی تو خوب باش / بر دل تاریک من محبوب باش.

آزاده‌ای و نام تو حر است در جهان / این مدال افتخار توست تا ابد عیان.

حسین نگاه کرد و گناه حر پاک شد / کسی که راه بسته بود، شهیدِ دل‌چاک شد.

بزرگترین گناه، ناامیدی از رحمت خداست.

ادب در برابر اهل بیت، کلید نجات است (حر به نام حضرت زهرا احترام گذاشت).

برای برگشتن هیچوقت دیر نیست، حتی صبح عاشورا.

امام حسین (ع) به گذشته افراد نگاه نمی‌کند، به حال فعلی آن‌ها می‌نگرد.

یک تصمیم درست در لحظه حساس، می‌تواند سرنوشت ابدی انسان را تغییر دهد.