داستان غربت مسلم بن عقیل در کوفه (ویژه نوجوانان) 1405

بچه‌ها، تصور کنید وارد شهری می‌شوید که هزاران نفر منتظر شما هستند. برایتان نامه نوشته‌اند، گل ریخته‌اند و می‌گویند: «بیا که ما سرباز توییم». مسلم بن عقیل دقیقاً همین‌طور وارد کوفه شد. او نماینده امام حسین (ع) بود. مردم کوفه دورش را گرفتند، 18 هزار نفر! یعنی یک ورزشگاه آزادی پر از جمعیت، دستشان را در دست مسلم گذاشتند و قول دادند که تا پای جان با امام حسین باشند. مسلم خوشحال شد و نامه‌ای به امام نوشت: «پسرعمو جان، بیا که مردم کوفه آماده‌اند.»

اما... امان از وقتی که ترس و طمع بیاید. عبیدالله بن زیاد، حاکم ظالم، وارد شهر شد. او نه لشکری داشت و نه قدرتی، فقط با دروغ و تهدید کارش را پیش برد. شایعه کرد که لشکر شام در راه است و هر کس با مسلم بماند، حقوقش قطع می‌شود و کشته خواهد شد. کم‌کم مردم ترسیدند. پدرها دست پسرهایشان را گرفتند و بردند، زن‌ها جلوی شوهرهایشان را گرفتند. جمعیت کم شد... کم شد... تا اینکه وقت نماز مغرب رسید.

مسلم وارد مسجد شد تا نماز بخواند. فکر می‌کنید چند نفر پشت سرش بودند؟ سی نفر! نماز که تمام شد، مسلم برگشت و دید... هیچکس نیست! حتی یک نفر نمانده بود که راه را به او نشان دهد. سفیر امام حسین، در شهری که هزاران دعوت‌نامه داشت، حالا حتی خانه‌ای برای خوابیدن نداشت. او در کوچه‌های تاریک کوفه تنها راه می‌رفت. تشنه و خسته.

در این میان، فقط یک پیرزن شجاع به نام «طوعه» در را به رویش باز کرد. طوعه زنی بود که مردانگی را به هزاران مرد کوفی آموخت. او به مسلم آب و غذا و پناه داد. اما پسر ناخلف طوعه، صبح زود خبر را به سربازان ابن زیاد داد. خانه محاصره شد. مسلم مثل شیر جنگید. او یک تنه در برابر ده‌ها سرباز ایستادگی کرد تا اینکه با سنگ و آتش و نیزه او را زخمی و دستگیر کردند.

مسلم را دست بسته به بالای بلندترین ساختمان کوفه (دارالعماره) بردند. او نگران خودش نبود، نگران نامه‌ای بود که نوشته بود «حسین جان بیا». با لب‌های تشنه و خونین، رو به سمت بیابان کرد و گفت: «السلام علیک یا اباعبدالله... برگرد... کوفه وفا ندارد.» و سپس به شهادت رسید.

وفای به عهد: کوفیان عهد شکستند، اما مسلم تا آخرین قطره خون بر عهدش با امام ماند.

شجاعت: طوعه به ما یاد داد که شجاعت به جنسیت و سن نیست، به بزرگی دل است.

فریب نخوردن: مردم کوفه با جنگ روانی و شایعه فریب خوردند. نوجوان بصیر کسی است که اسیر جو و شایعه نشود.

تنهایی در راه حق: گاهی در راه درست، تنها می‌مانیم. مثل مسلم نباید بترسیم، چون خدا با ماست.