دلنوشته و همدردی با کسانی که از بی‌خوابی رنج می‌برند 1404

شب برای همه زمان استراحت است، اما برای من و تو، آغاز نبردی خاموش با افکار است.

بی‌خوابی یعنی شمردن ثانیه‌ها، وقتی عقربه‌های ساعت سنگین‌ترین بار دنیا را می‌کشند.

در سکوت شب، صدای ذهن بلندتر از هر فریادی است. آرامش سهم قلبت باد.

می‌دانم چقدر سخت است که جسمت خسته باشد اما روحت بیدار و سرگردان.

بی‌خوابی، تنها بودن در شلوغ‌ترین شهر دنیاست؛ شهر خاطرات و نگرانی‌ها.

کاش می‌شد دکمه خاموشی ذهن را زد و به خوابی عمیق فرو رفت، مثل کودکی.

خدایا در این شب‌های طولانی، آرامشی از جنس خودت به دل‌های بی‌قرار ما هدیه کن.

بی‌خوابی دردی است که فقط هم‌دردش می‌فهمد؛ چشمانی که می‌سوزند و خوابی که می‌گریزد.

شب‌های بی‌خوابی، فرصتی است برای خلوت با خدا، وقتی همه در خواب غفلتند.

امیدوارم امشب، فرشته خواب مهربان‌تر از همیشه تو را در آغوش بگیرد.

این نیز بگذرد. شب‌های تاریک همیشه به صبح روشن ختم می‌شوند.

نفس عمیق بکش، نگرانی‌ها را به باد بسپار و اجازه بده آرامش جاری شود.

تو تنها نیستی، هزاران نفر در همین لحظه به ماه نگاه می‌کنند و بیدارند.

سعی کن با شب نجنگی، با آن رفیق شو و در سکوتش غرق شو.

خدایی که روز را آفرید، نگهبان شب‌های توست. به او اعتماد کن.

چشمانت را ببند، حتی اگر خوابت نمی‌برد. بگذار رویاها پشت پلکت جمع شوند.

آرامش در رها کردن است؛ رها کن هر آنچه را که خواب را از تو گرفته.

ذهنت را مثل آسمان ببین و افکار را مثل ابرهایی که می‌گذرند و نمی‌مانند.

دعای من بدرقه راهت به سرزمین رویاهای شیرین.

فردا روز تازه‌ای است با فرصت‌های نو؛ امشب را با آرامش بگذران.

بی‌خوابی، بیداری اجباری روح است.

شب دراز است و قلندر بیدار، اما دلت آرام باد.

خواب، نعمتی است که تا از دست نرود، قدرش شناخته نمی‌شود.

آرامش یعنی پایان جنگ با خودت در نیمه شب.

سکوت شب را گوش کن، شاید پیامی برای تو دارد.

بی‌خوابی تاوان باهوش بودن و زیاد فکر کردن است.

خسته‌ام، نه از کار، که از بیداری.

در روز جهانی خواب، آرزوی من برای تو فقط یک چیز است: آرامش مطلق.

شب پناهگاه است، نه میدان جنگ. سلاحت را زمین بگذار.

خدا بیدار است تا تو بتوانی با خیال راحت بخوابی.