متن درباره غربت علی (ع) بعد از شهادت زهرا (س) 1405

علی (ع) ماند و دنیایی که بدون زهرا (س) برایش زندان بود. فاتح خیبر، اکنون زانوی غم در بغل گرفته است.

غربت یعنی علی (ع) باشی و برای درد دل کردن، تنها چاه مدینه محرم اسرارت باشد.

بعد از زهرا، سلام‌های علی (ع) در مدینه بی‌جواب ماند. چه شهری بود که جواب سلام ولی خدا را نمی‌دادند.

خانه علی (ع) که روزی محل نزول جبرئیل بود، حالا سکوت مرگباری دارد. علی مانده و خاطرات یاس کبودش.

ذوالفقار در نیام آرام گرفته، اما دل علی (ع) آشوب است. خیبرشکن، شکسته‌ترین مرد شهر شده است.

زهرا جان، برخیز و ببین که علی (ع) سرش را به دیوار می‌گذارد و آرام آرام می‌گرید تا بچه‌ها بیدار نشوند.

تنهایی علی (ع) را فقط در و دیوار خانه می‌فهمد که شاهد سوختن پاره تنش بودند.

مردی که پشتوانه عالم بود، حالا عصایش را از دست داده است. علی بی فاطمه، غریب‌ترین غریب‌هاست.

کوه صبر بود علی، اما داغ فاطمه (س) کمر کوه را هم شکست.

شب‌ها که علی (ع) بدن کبود زهرا را غسل می‌داد، غربت عالم در دلش آوار شد.

نخلستان‌های مدینه هنوز صدای هق‌هق‌های شبانه مردی را به یاد دارند که غم‌هایش را در چاه می‌ریخت.

ای چاه، تو بگو علی (ع) چه گفت؟ از پهلوی شکسته یا از صورت نیلی؟ رازهای علی پیش تو امانت است.

ماه هم شرم داشت بر صورت علی (ع) بتابد، وقتی که او سر در چاه غربت فرو می‌برد.

چاه مدینه، تنها سنگ صبور مردی شد که تمام عالم به او تکیه می‌کردند.

فریادهای بی‌صدای علی (ع) در قعر چاه، سند مظلومیت تاریخ است. علی تنهاست...

کاش چاه زبان داشت و می‌گفت که جگر شیر خدا چگونه از داغ زهرا (س) خون شده بود.

راه نخلستان را پیش می‌گیرد تا کسی اشک‌های فرمانده را نبیند. علی و تنهایی، قصه‌ای دردناک است.

در تاریکی نخلستان، علی (ع) دنبال رد پای فرشته‌ای می‌گردد که زود پر کشید.

غربت یعنی هم‌سخن علی (ع)، چاه باشد نه مردم زمانه.

خداحافظ ای نخل‌های خاموش، علی دیگر یاوری ندارد.

سکوت علی (ع) بعد از فاطمه، بلندترین فریاد تاریخ است. سکوتی پر از حرف‌های نگفته.

استخوان در گلو و خار در چشم؛ این تصویر علی (ع) بعد از شهادت زهرای مرضیه است.

علی (ع) سکوت کرد تا اسلام بماند، اما این سکوت پیرش کرد.

شهر در خواب غفلت بود و علی (ع) بیدار در کابوس تنهایی. چه سکوت سنگینی.

جواب سلام ندادن به علی (ع)، تیر آخر بر قلب مجروحش بود. مدینه با علی قهر کرد.

کسی جرأت نداشت در چشم علی (ع) نگاه کند، شرم از روی نیلی زهرا (س) همه را ساکت کرده بود.

خانه گلین علی (ع) ساکت است، اما در و دیوارش روضه می‌خوانند.

زبان علی (ع) بسته، دست علی بسته، و قلب علی شکسته. امان از این غربت.

سکوت علی (ع) رضایت نبود، فریاد مظلومیتی بود که گوش شنوا نداشت.

بعد از تو زهرا، علی با سکوتش با مردم حرف می‌زد. حرف‌هایی از جنس درد.

علی (ع) حالا هم پدر است هم مادر. شانه می‌کند موهای زینب را با دستان لرزان.

چقدر سخت است برای علی (ع) که ببیند حسین (ع) دنبال مادر می‌گردد و نیست.

حسن (ع) مرد خانه شده، اما علی (ع) می‌داند در دل کوچکش چه طوفانی است.

علی (ع) شب‌ها مخفیانه گریه می‌کند تا کودکانش صدای شکستن بغضش را نشنوند.

بچه‌ها دور بابا جمع می‌شوند، اما نگاه بابا خیره به جای خالی مادر است.

زینب (س) چادر مادر را سر می‌کند و دل علی (ع) هری می‌ریزد. چقدر شبیه زهرا شدی بابا.

علی (ع) باید قوی باشد، برای زینبی که قرار است قهرمان کربلا شود.

سفره پهن می‌شود، اما جای یک نفر خالیست. لقمه در گلوی علی (ع) گیر می‌کند.

پدری که روزی در میدان جنگ می‌خروشید، حالا آرام بچه‌ها را نوازش می‌کند و اشک می‌ریزد.

یتیمی بچه‌ها یک درد است، تنهایی علی (ع) هزار درد.