دعای جوشن کبیر از ادعیه مشهور و معتبر شیعه است که در کتابهای معتبری همچون بلدالامین و مصباح کفعمی نقل شده است. روایت شده که جبرئیل این دعا را در یکی از غزوات که پیامبر زرهی سنگین بر تن داشتند، آورد و فرمود: ای محمد، پروردگارت سلام میرساند و میفرماید این زره را بکن و این دعا را بخوان که برای تو و امتت امان است.
این دعا شامل صد بند است و هر بند حاوی ده اسم از اسماء الحسنی الهی میباشد (جز بند ۵۵ که یازده اسم دارد). در مجموع خدا را با هزار و یک نام میخوانیم. در پایان هر بند، عبارت «سُبْحَانَکَ یَا لا إِلَهَ إِلا أَنْتَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ خَلِّصْنَا مِنَ النَّارِ یَا رَبِّ» تکرار میشود که تضرع و پناه جویی از آتش جهنم است.
شب قدر زمان تقدیر و سرنوشت است. خواندن هزار نام خداوند و توسل به صفات گوناگون او، ظرفیت روحی انسان را برای دریافت رحمت الهی افزایش میدهد. انسان با خواندن این اسامی، خدا را با تمام ابعاد رحمت، قدرت و حکمتش میشناسد و با حالتی از بیم و امید، بهترین سرنوشت را طلب میکند.
مرور صفات خداوند در جوشن کبیر، کلاس درس خداشناسی است. وقتی میگوییم «یا رفیق من لا رفیق له» (ای رفیق بی رفیقان)، احساس تنهایی از بین میرود. وقتی میگوییم «یا ساتر العیوب» (ای پوشاننده عیبها)، امید به بخشش زنده میشود و همزمان میآموزیم که ما نیز باید ستارالعیوب باشیم. این دعا اخلاق الهی را در انسان زنده میکند.
بهتر است این دعا با وضو، رو به قبله و با حضور قلب خوانده شود. در هر بند شایسته است انسان در معنای اسامی تفکر کند و خود را در محضر خدا ببیند. تکرار ترجیع بند (الغوث الغوث) باید با حالت اضطرار و نیاز واقعی بیان شود، گویی انسان خود را بر لبه پرتگاه آتش میبیند و دست یاری به سوی خدا دراز میکند.
