روز چهارم سپتامبر به عنوان روز جهانی تکواندو نامگذاری شده است. این تاریخ به یادبود روزی در سال ۱۹۹۴ است که کمیته بینالمللی المپیک (IOC) در پاریس، تکواندو را به عنوان یک رشته رسمی المپیکی پذیرفت. این تصمیم نقطه عطفی در تاریخ این ورزش بود و باعث شد تکواندو از یک هنر رزمی کرهای به یک ورزش محبوب جهانی تبدیل شود. فدراسیون جهانی تکواندو (WT) هر ساله این روز را با شعارهای مختلفی جشن میگیرد.
ایران یکی از قطبهای اصلی تکواندو در جهان محسوب میشود و همواره رقیبی سرسخت برای کره جنوبی (مهد این رشته) بوده است. قهرمانان ایرانی با کسب مدالهای رنگارنگ در المپیکها، مسابقات جهانی و آسیایی، پرچم جمهوری اسلامی را بارها به اهتزاز درآوردهاند. استعدادهای درخشان و مربیان بادانش ایرانی، جایگاه ویژهای به تکواندو ایران در سطح بینالمللی بخشیدهاند.
تکواندو تنها مبارزه فیزیکی نیست؛ بلکه ترکیبی از انضباط ذهنی و آمادگی جسمانی است. پنج اصل اساسی تکواندو شامل احترام، راستی، بردباری، خودکنترلی و روحیه شکستناپذیری است. احترام به استاد (ارشد)، تعظیم کردن و رعایت آداب باشگاه (دوجانگ)، بخش جداییناپذیر این رشته است که به تربیت انسانهایی با اخلاق و منضبط کمک میکند.
تمرینات تکواندو شامل حرکات کششی، هوازی و قدرتی است که باعث افزایش انعطافپذیری، استقامت و قدرت عضلانی میشود. علاوه بر این، تکواندو با تخلیه انرژی و تمرکز بر تکنیکها، به کاهش استرس و افزایش اعتماد به نفس کمک شایانی میکند. این ورزش برای تمام سنین، از کودکان تا بزرگسالان، مناسب است و باعث ارتقای سطح سلامت عمومی جامعه میشود.
در تکواندو، رنگ کمربند نشاندهنده سطح مهارت و دانش هنرجو است. سفید (بیگناهی و آغاز)، زرد (زمینی که گیاه در آن جوانه میزند)، سبز (رشد گیاه)، آبی (آسمانی که گیاه به سوی آن میرود)، قرمز (خطر و هشدار برای کنترل قدرت) و مشکی (تکامل و مهارت بالا). رسیدن به کمربند مشکی پایان راه نیست، بلکه آغاز مرحله جدیدی از یادگیری و پختگی است.
