تا پیش از ورود امام رضا (ع)، بخشهای زیادی از ایران بر مذهب تسنن بودند. هجرت امام و به دنبال آن مهاجرت کاروانهای علویان (مانند حضرت معصومه و شاهچراغ)، موجی از گرایش به مکتب اهل بیت را ایجاد کرد. برخورد مستقیم ایرانیان با اخلاق، علم و کرامات امام، قلبهای آنان را فتح کرد و بذر تشیع دوازده امامی را در سراسر فلات ایران کاشت.
حضور امام در خراسان، این منطقه را از یک ولایت دورافتاده به مرکز ثقل جهان اسلام تبدیل کرد. مناظرات علمی امام با دانشمندان ادیان مختلف در مرو، فضای آزاداندیشی و گفتگو را در ایران نهادینه کرد. پس از شهادت ایشان، مشهد الرضا به تدریج شکل گرفت و به کانون معماری، هنر، خوشنویسی و شهرسازی اسلامی تبدیل شد.
عشق به امام رضا (ع) منبع الهام هنرمندان و شاعران ایرانی شد. از قدیمیترین اشعار فارسی تا شاهکارهای معماری تیموری و صفوی در حرم مطهر، همه نشاندهنده تاثیر عمیق این هجرت بر روح و جان فرهنگ ایرانی است. مکتب هنری مشهد و ادبیات آیینی رضوی، وامدار این رخداد تاریخی هستند.
یکی از مهمترین پیامدهای هجرت امام رضا (ع)، حرکت برادران و خواهران و بستگان ایشان به سمت ایران بود. وجود هزاران امامزاده در شهرها و روستاهای ایران، شبکه عظیمی از مراکز فرهنگی و معنوی را ایجاد کرد که تا امروز سنگر حفظ دینداری مردم بودهاند.
در درازمدت، وجود مرقد مطهر امام رضا (ع) در خاک ایران، به ایرانیان کمک کرد تا هویت مذهبی مستقلی از خلافتهای عثمانی و عربی پیدا کنند. در دوران صفویه، تشیع با محوریت حرم رضوی به عامل وحدت ملی و یکپارچگی ایران تبدیل شد.
