در گذشته، عیدی دادن با اسکناس های تانخورده لای قرآن مرسوم بود که حس نوستالژیک خاصی داشت. اما با پیشرفت تکنولوژی و تغییر سبک زندگی، شماره کارت و انتقال وجه جایگزین پول نقد شده است. امروزه فرزندان با ارسال شماره کارت یا کدهای QR در فضای مجازی، با زبانی طنزآمیز درخواست عیدی می کنند که نشان دهنده تطبیق سنت ها با ابزارهای مدرن است.
رابطه پدر و فرزندی در ایران ترکیبی از احترام و صمیمیت است. شوخی های مربوط به گرفتن عیدی، نمادی از این صمیمیت است. فرزندان با استفاده از ادبیات طنز، «خسیس بودن» یا «نداشتن پول نقد» پدر را دستمایه شوخی قرار می دهند، اما در لایه زیرین این شوخی ها، عشق و احترام عمیقی نهفته است و پدر به عنوان تکیه گاه مالی و عاطفی معرفی می شود.
یکی از سوژه های داغ طنزهای نوروزی، اشاره به تورم و کاهش ارزش پول ملی در قالب درخواست عیدی است. فرزندان با زبان طنز از پدران می خواهند که عیدی را «به نرخ روز» حساب کنند. این شوخی ها بازتابی از دغدغه های اقتصادی جامعه است که حتی به حریم شاد نوروز و روابط خانوادگی نیز نفوذ کرده است.
درخواست عیدی باید به گونه ای باشد که شان پدر حفظ شود و جسارت تلقی نشود. استفاده از القاب محبت آمیز مثل «پدر عزیزم»، «تاج سرم» و ترکیب آن با شوخی های بانکی و شماره کارت، فرمولی موفق برای این کار است. هدف خنداندن پدر و ایجاد فضایی شاد است، نه صرفاً گرفتن پول.
عیدی دیجیتال (کارت به کارت) سرعت و سهولت دارد و مشکل نبود پول نقد را حل می کند. اما منتقدان می گویند این روش، حس و حال عاطفی و لمس اسکناس نو را از بین می برد. با این حال، نسل جدید (Gen Z) ترجیح می دهد موجودی حسابش افزایش یابد تا اینکه اسکناس فیزیکی دریافت کند.
