در فرهنگ ورزشی ایران، مربی کشتی تنها یک مربی فنی نیست؛ او حکم «مرشد» و «پدر معنوی» را دارد. مربیان کشتی در باشگاهها و زورخانهها، پیش از آموزش فنون لنگ و بارانداز، درس اخلاق، احترام به بزرگتر و پاکدستی را به شاگردان میآموزند. رابطه شاگرد و استاد در کشتی، رابطهای مقدس و مبتنی بر ادب و اطاعت پذیری است.
مربیگری کشتی شغلی پرفشار و سخت است. مربی باید ساعتها روی تشک با شاگردان سرشاخ شود، تکنیکها را عملی نشان دهد و در مسابقات، فشار روانی سنگینی را تحمل کند. فریادهای کنار تشک، حرص خوردن برای امتیاز از دست رفته و خوشحالی برای پیروزی شاگرد، بخش جداییناپذیر زندگی یک مربی کشتی است.
یکی از اصول بنیادین کشتی، احترام به «کسوت» و موی سپید است. مربیان کشتی معمولاً از قهرمانان سابق و استخوانخردکردههای این رشته هستند. روز ملی کشتی فرصتی است تا کشتیگیران جوان با بوسیدن دست مربیان و اهدای گل، رسم ادب را به جا آورند و از زحمات سالیان دراز آنان قدردانی کنند.
بسیاری از کشتیگیران نامدار، موفقیت خود در زندگی شخصی و اجتماعی را مدیون راهنماییهای مربی خود میدانند. مربیان کشتی با تاکید بر دوری از دخانیات، اهمیت تحصیل و حفظ آبروی اجتماعی، مسیر صحیح زندگی را به جوانان نشان میدهند و آنان را از آسیبهای اجتماعی دور نگه میدارند.
جهان پهلوان تختی همواره نهایت احترام را برای مربیان خود قائل بود. او حتی در اوج شهرت و محبوبیت، در برابر مربیانش سر تعظیم فرود میآورد و هیچگاه خود را بینیاز از راهنمایی آنان نمیدانست. این رفتار تختی، درسی جاودانه برای همه کشتیگیران است که مقام مربی را همتراز با مقام پدر بدانند.
