یادبود صدراعظم اصلاح‌طلب و بنیانگذار دارالفنون (میراث امیرکبیر) 1405

تأسیس دارالفنون، نقطه عطف ورود علم و فناوری مدرن به ایران بود. میراث امیرکبیر زنده است.

امیرکبیر فهمید که کلید پیشرفت ایران، در مدرسه است نه در پادگان. یاد بنیانگذار آموزش نوین گرامی.

دارالفنون، دروازه‌ای بود که امیرکبیر به سوی روشنایی گشود. روز بزرگداشت این مرد بزرگ مبارک.

اگر دارالفنون نبود، شاید ایرانِ امروز، قرن‌ها از قافله تمدن عقب‌تر بود.

امیرکبیر معلمی بود که کلاس درسش به وسعت ایران بود. یادش گرامی.

هر دانشگاه و مدرسه‌ای که در ایران ساخته می‌شود، تداوم راه دارالفنون امیرکبیر است.

او بذر دانش را در شوره‌زار جهل کاشت و با خون خود آبیاری کرد.

احترام به علم و عالم، بزرگترین درسی است که امیرکبیر به ما داد.

دارالفنون نماد «ما می‌توانیم» در عصر قاجار بود؛ نماد باور به هوش ایرانی.

امروز هم ایران به دارالفنون‌های جدید در عرصه نانو، هسته‌ای و فضایی نیاز دارد.

امیرکبیر؛ پدر اصلاحات اداری و سیاسی در ایران. مردی که قانون را بر خواست شاه مقدم می‌دانست.

مبارزه با رانت و پارتی‌بازی، میراث مدیریتی امیرکبیر است که امروز بیش از همیشه به آن نیاز داریم.

او اقتصاد ایران را مستقل کرد و گفت: «ایرانی باید کالای ایرانی مصرف کند».

توسعه صنایع داخلی و حمایت از صنعتگران، راهبرد امیرکبیر برای قطع وابستگی بود.

امیرکبیر بودجه مملکت را سامان داد و حقوق‌های نجومی درباریان را قطع کرد.

اصلاحات امیرکبیر نشان داد که یک مدیر لایق می‌تواند یک کشور ویران را آباد کند.

او امنیت را به راه‌ها و شهرها بازگرداند و عدالتخانه را تقویت کرد.

امیرکبیر معتقد بود که «ملت دانا» زیر بار زور نمی‌رود؛ لذا روزنامه وقایع اتفاقیه را منتشر کرد.

بهداشت عمومی و واکسیناسیون (آبله‌کوبی)، هدیه امیرکبیر به سلامت مردم ایران بود.

نگاه توسعه‌گرای امیرکبیر، الگویی برای عبور از بحران‌های اقتصادی امروز است.

نه روس، نه انگلیس؛ فقط ایران. این مانیفست سیاست خارجی امیرکبیر بود.

امیرکبیر در برابر سفرای بیگانه چنان با اقتدار می‌ایستاد که آن‌ها چاره‌ای جز احترام نداشتند.

او شرف ایرانی را به هیچ قیمتی معامله نکرد. یاد اسطوره استقلال گرامی باد.

امیرکبیر ثابت کرد که می‌توان در اوج فشار خارجی، مستقل و سربلند زیست.

وطن‌پرستی امیرکبیر، شعار نبود؛ در عمل و در تک‌تک تصمیماتش هویدا بود.

نام امیرکبیر لرزه بر اندام استعمارگران می‌انداخت.

او می‌دانست که راه استقلال سیاسی، از استقلال اقتصادی و علمی می‌گذرد.

ایرانِ امیرکبیر، ایرانی مقتدر، پیشرفته و باهویت بود.

خون امیرکبیر، خط قرمزی شد بر دخالت بیگانگان در امور ایران.

به احترام مردی که ایران را عاشقانه دوست داشت و جانش را فدای آن کرد، کلاه از سر برمی‌داریم.

نقل است که می‌گفت: مسئولیت پذیری یعنی اگر آبله‌کوب فرستادیم و کودکی مرد، ما مسئولیم.

امیرکبیر: دوران افول و عقب‌ماندگی ملت‌ها زمانی شروع شد که جای اندیشیدن را تقلید گرفت.

به جای اینکه دعا کنید خدا به شما شاه خوب بدهد، دعا کنید به شما آگاهی بدهد.

مملکت با کفر می‌ماند، اما با ظلم نمی‌ماند.

حکم امیر: هیچکس حق ندارد به رعیت تعدی کند، حتی شاهزادگان.

بزرگترین خیانت به ملت، گماردن افراد نالایق بر مناصب کلیدی است.

ما باید خودمان بسازیم، حتی اگر ناقص باشد؛ تا یاد بگیریم بهتر بسازیم.

قلم وزرا باید بر شمشیر امرا حکومت کند.

خدمت به خلق، بهترین عبادت است.