تقدیر از صبر و استقامت آزادگان جنگ تحمیلی 1405

زبان قاصر است از وصف صبر شما که کوه‌ها را شرمنده کرد. اجرکم عندالله.

شما با استقامت خود، واژه مقاومت را معنا کردید. سپاس که ایستادید تا ایران بماند.

تقدیر از شما، تقدیر از تمام فضیلت‌های انسانی است. شما سرمایه‌های معنوی این ملتید.

صبر شما در سیاهچاله‌های بعث، ادامه صبر زینبی در خرابه شام بود. درود بر شما.

هر لحظه از اسارت شما، عبادتی خاموش و جهادی اکبر بود. قدردان ایثارتان هستیم.

شما نشان دادید که جسم می‌تواند اسیر باشد، اما روح مؤمن هرگز در بند نمی‌ماند.

سپاس که جوانی خود را در راه حفظ عزت و ناموس این سرزمین فدا کردید.

تاریخ ایران وامدار صبوری شماست. اگر شما نمی‌ایستادید، امروز ما ایستاده نبودیم.

مدال افتخار واقعی بر سینه شماست که زخم‌های شکنجه را با لبخند رضایت تحمل کردید.

نسل‌های آینده باید درس ایستادگی را از کتاب خاطرات شما بیاموزند. پایدار باشید.

«إِنَّمَا یُوَفَّی الصَّابِرُونَ أَجْرَهُم بِغَیْرِ حِسَابٍ»؛ پاداش صبر بی‌حساب شما با خود خداست.

شما مصداق آیه «فَاسْتَقِمْ کَمَا أُمِرْتَ» بودید که در عمل نشان دادید بر عهد خود پایبندید.

اسارت، خلوتگاه انس شما با خدا بود و بازگشتتان ارمغان معنویت برای جامعه.

درود بر شما که در روزهای سخت غربت، سفیران تشیع و انقلاب بودید.

صبر شما ریشه در کربلا داشت و استقامتتان رنگ و بوی عاشورا.

خداوند شما را برای روزهای سخت برگزید و شما چه نیکو از این آزمون بیرون آمدید.

التماس دعا داریم از شما که دعایتان در کنج زندان‌های دشمن مستجاب بود و امروز نیز گیراست.

شما شهدای زنده‌ای هستید که خداوند خواست بمانید و گواهان حقانیت این راه باشید.

اجر هر تازیانه‌ای که خوردید و هر ناسزایی که شنیدید، شفاعت اهل بیت (ع) باشد.

یاد یاران شهیدتان که در اسارت پر کشیدند و غریبانه دفن شدند گرامی باد.

وقتی به چهره آرامت نگاه می‌کنم، طوفانی از خاطرات تلخ می‌بینم که پشت سد لبخندت مهار شده. چقدر بزرگی تو.

آزاده عزیز، تو کوهی از درد را بر دوش کشیدی تا ما حتی یک سنگریزه در کفشمان حس نکنیم.

نمی‌دانم شب‌های سرد و تاریک انفرادی چگونه گذشت، اما می‌دانم که خدا آنجا بود.

قصه‌هایت را که می‌شنوم، باورم نمی‌شود انسان بتواند این‌قدر قوی باشد. تو قهرمان افسانه‌ای منی.

شرمنده‌ایم اگر گاهی فراموش می‌کنیم چه بهایی برای آرامش امروز ما پرداخته شده است.

تو یادگار روزهای خون و حماسه‌ای، تو بوی باروت و عطر سیب می‌دهی.

دست‌هایت می‌لرزد، اما اراده‌ات هنوز لرزه بر اندام دشمن می‌اندازد.

کاش می‌توانستم ذره‌ای از رنج‌هایت را جبران کنم، اما تنها می‌توانم بگویم: متشکرم.

تقدیم به تو که در غربت، ایران کوچکی ساختی و پرچمش را در قلبت بالا نگه داشتی.

هر تار موی سفیدت، آیه‌ای از ایثار است که باید تلاوت کرد.

جوان ایرانی! الگوی تو آن آزاده‌ای است که زیر شکنجه فریاد «مرگ بر صدام» سر نداد.

استقامت آزادگان به ما می‌آموزد که در سخت‌ترین شرایط هم می‌توان امیدوار و پیروز بود.

آزادگان نشان دادند که محدودیت‌ها نمی‌تواند مانع رشد و تکامل انسان شود.

درس آزادگی این است: تسلیم نشدن، حتی وقتی تمام درها بسته است.

با الهام از صبر آزادگان، می‌توانیم از گردنه‌های سخت اقتصادی و فرهنگی امروز عبور کنیم.