روز عرفه با نوای حاج محمود کریمی و حال و هوای مناجات 1405

مراسم دعای عرفه با نوای حاج محمود کریمی، حال و هوای دیگری دارد. در چیذر، وقتی ناله «یا رب» بلند می‌شود، گویی در و دیوار با جمعیت گریه می‌کنند.

سوز صدای حاج محمود کریمی در قرائت دعای عرفه، دل سنگ را آب می‌کند. او دعا را با روضه سیدالشهدا (ع) در می‌آمیزد و کربلا را در عرفه مجسم می‌کند.

سبک خواندن حاج محمود کریمی در عرفه، ترکیبی از حماسه و عرفان است. او فرازهای توحیدی را با صلابت و فرازهای روضه را با سوزی جانکاه می‌خواند.

چیذر در روز عرفه جای سوزن انداختن نیست. عاشقان اهل بیت جمع می‌شوند تا با نفس گرم حاج محمود، دعای ارباب را زمزمه کنند.

روضه‌های حاج محمود وسط دعای عرفه، دل‌ها را مستقیم به گودال قتلگاه می‌برد. آنجا که حسین (ع) مناجات می‌کرد...

حاج محمود کریمی با انتخاب اشعار پرمغز و گریرهای مناسب، دعای طولانی عرفه را برای مستمعین دلنشین و تاثیرگذار می‌کند.

وقتی او می‌خواند «الهی و ربی»، جمعیت یکصدا فریاد می‌زند. این هم‌نوایی در حرم امامزاده علی اکبر (ع)، نمادی از وحدت دل‌های شکسته است.

ویژگی بارز مناجات‌های حاج محمود، تاکید بر «امید به رحمت خدا» در کنار «ترس از گناه» است که حال و هوای عرفه واقعی را می‌سازد.

در پایان دعا، وقتی روضه حضرت مسلم (ع) و وداع امام حسین (ع) خوانده می‌شود، شور و غوغایی در مجلس برپا می‌شود که وصف‌ناپذیر است.

نوای حاج محمود کریمی در عرفه، یادآور نوای جبهه و جنگ است؛ خالص، بی‌آلایش و پر از حسرت دیدار یار.

(بخشی از اشعار معمول ایشان): منم و این صنم و عاشقی و کار جهان / منم و کار جهان و عاشقی و این صنم...

کجا روم که راه ندارم؟ / به جز در تو پناه ندارم / اگر مرا ز درت برانی / به کی پناه ببرم خدایا...

یا رب! گناهکارم و پشیمانم / من از کرده‌های خود گریزانم / به حق حسینت، آن شاه عطشان / بگذر از گناهم، ای راحت جان.

(فرازی که با سوز می‌خواند): خدایا! من در بی‌نیازی‌ام نیازمندم، پس چگونه در نیازمندی‌ام نیازمند نباشم؟

آمدم تا که بگویم به تو درد دلم / عقده‌ها وا کنم از غصه و رنج و الم / آمدم تا که شوم پاک ز هر جرم و گناه / آمدم تا که شوم بنده درگاه تو، شاه.

(روضه): یه وقت دیدن حسین صورت رو خاک عرفات گذاشته... داره با خدا نجوا میکنه... الهی...

خدایا! تو را گم نکرده‌ام که پیدایت کنم. تو در دلم بودی و من در پی سراب بودم.

(نوای شور): حسین... حسین... وای... (زمزمه‌ای که جمعیت را به کربلا می‌برد).

بارالها! گرچه من بدم، اما تو خوبی. بدی مرا به خوبی خودت ببخش.

ای خدای عرفه! به اشک‌های زینب (س) قسم، ما را حسینی زنده بدار و حسینی بمیران.

حاج محمود که میخونه، انگار خود دعا داره باهات حرف میزنه. نفسش گرم.

عرفه فقط با صدای حاج محمود میچسبه. اون روضه‌های وسط دعا، آدمو آتیش میزنه.

خدا خیرت بده حاجی. با صدات دلمون رو بردی کربلا. کاش امسال هم قسمت بشه بیایم چیذر.

وقتی حاج محمود روضه مسلم میخونه، جیگر آدم کباب میشه. عرفه بوی خون و غربت میده.

من هر سال با فایل‌های صوتی حاج محمود عرفه رو میگذرونم. حس حضور در مجلس رو به آدم میده.

سوز صداش یه طرف، انتخاب شعراش یه طرف. واقعا استاد مناجاته.

خدایا به نفس حاج محمود برکت بده که وسیله آشتی ما با تو شده.

چیذر و عرفه و حاج محمود... یه ترکیب بهشتی برای اونایی که جاموندن از کربلا.

روضه باز حاج محمود تو عرفه، آدم رو پیر میکنه. ولی چه پیری قشنگی...

کاش می‌شد یه بار دیگه اون حال و هوای عجیب رو تجربه کنم. التماس دعا حاجی.