توصیف اربا اربا و اوج مصیبت امام حسین بر بالین پسر 1405

وقتی صدای علی اکبر قطع شد، امام دیگر توان راه رفتن نداشت. نوشتند: حسین (ع) با زانو به سمت صدا رفت.

رسید بالای سر جوانش. دید بدن پر از زخم است. جای سالمی نمانده. این بدن «اربا اربا» شده است.

اربا اربا یعنی چه؟ یعنی مثل دانه‌های تسبیح که نخ پاره شود... یعنی هر چه جمع می‌کرد، باز تکه‌ای می‌ماند.

سر علی را به دامن گرفت. خون از دهان علی جاری بود. امام خون را از دهانش پاک می‌کرد، اما علی نفسش بالا نمی‌آمد.

امام صورت به صورت پسر گذاشت. هفت بار فریاد زد: ولدی علی... صدای شکستن قلب پدر را همه شنیدند.

دشمن هلهله می‌کرد. این خنده‌ها بیشتر از شمشیرها حسین (ع) را می‌کشت.

امام خواست بدن را بلند کند، نتوانست. صدا زد: جوانان بنی‌هاشم بیایید...

بنی‌هاشم آمدند، عبا را پهن کردند و تکه‌های بدن سرو قامت حسین (ع) را در عبا چیدند.

زینب (س) دید برادرش دارد جان می‌دهد. سراسیمه از خیمه بیرون دوید و خود را روی بدن علی انداخت تا حسین زنده بماند.

این روضه، روضه پیر شدن یک ساعته حسین (ع) است. موی سیاه رفت و با موی سفید برگشت.

جوانان بنی‌هاشم بیایید / علی را بر در خیمه رسانید.

خدا داند که من طاقت ندارم / علی را بر در خیمه رسانم.

عجب نظمی چیده‌اند، تنت را روی خاک / تنِ صدچاک تو، دلم را کرده چاک.

پاشو بابا، ببین قدم کمونه / پاشو بابا، نذار تنهام زمونه.

چرا حرفی نمی‌زنی عزیزم؟ / دارم اشک روی صورتت می‌ریزم.

اربا اربا شده پیکرت ای وای / چی اومده سرِ حیدرت ای وای.

ببین عمه اومده، پاشو اکبر / نذار خون شه دلِ، زارِ خواهر.

همه دارن به گریه هام می‌خندن / شرط بستن که راهِ تو رو ببندن.

تو رفتی و شدم غریب و تنها / بعدِ تو خاک بر سرِ این دنیا.

علیِ من، عصایِ پیریِ من / شکستی تو، دل و دلیریِ من.

مقتل می‌نویسد: فَقَطَّعوهُ بِسُیوفِهِم اِرباً اِرباً (پس او را با شمشیرهایشان تکه‌تکه کردند).

امام حسین (ع) در آن لحظه حالتی داشت که نزدیک بود روح از بدنش جدا شود (کاد ان یموت).

حضرت زینب (س) فریاد می‌زد: یا اخیاه و یا ابن اخیاه... و این ناله جانسوز جان امام را نجات داد.