در ایران، روز ۱۵ تا ۲۲ اسفند ماه به عنوان «هفته منابع طبیعی» نامگذاری شده است که نخستین روز آن (۱۵ اسفند) روز درختکاری است. این سنت پسندیده در بسیاری از کشورهای جهان با توجه به آب و هوای آنها در تاریخهای مختلف برگزار میشود. در ایران، این زمان به دلیل پایان خواب زمستانی درختان و آغاز فصل رویش، بهترین زمان برای نهالکاری است.
درختان با جذب دیاکسید کربن و تولید اکسیژن، نقش حیاتی در تصفیه هوا و کاهش اثرات گلخانهای دارند. آنها همچنین از فرسایش خاک جلوگیری میکنند، منابع آب زیرزمینی را حفظ میکنند و زیستگاه هزاران گونه جانوری هستند. بدون درختان، حیات روی زمین با چالش جدی روبرو خواهد شد.
انتخاب نوع درخت بسیار مهم است. باید گونههایی کاشته شوند که با اقلیم منطقه سازگار باشند (گونههای بومی). مثلاً در مناطق خشک، کاشتن درختانی که نیاز آبی زیاد دارند (مثل چمن یا بید مجنون) اشتباه است و باید از گونههای مقاوم مثل زیتون، سرو، کاج یا بلوط استفاده کرد. کاشت درختان مثمر (میوه) نیز بسیار توصیه شده است.
در ایران باستان، آسیب رساندن به طبیعت گناهی بزرگ بود و کاشتن درخت مقدس شمرده میشد. در اسلام نیز روایات بسیاری بر درختکاری تاکید دارند. پیامبر (ص) شکستن شاخه درخت را مانند شکستن بال فرشته دانستهاند. این همسویی فرهنگ ملی و دینی، وظیفه ما را سنگینتر میکند.
برای کاشت موفق، باید گودالی به اندازه ریشه حفر کرد، خاک مناسب (مخلوط با کود پوسیده) ریخت، نهال را صاف قرار داد و پس از پر کردن خاک، بلافاصله آن را آبیاری کرد. مراقبتهای بعدی (قیمگذاری و آبیاری منظم در سال اول) برای زنده ماندن نهال ضروری است.
