متن زیبا در مورد شروع ماه حزن صفر 1405

محرم تمام شد، اما خون خدا هنوز می‌جوشد. صفر آمد تا روایتگر آن خون باشد. سلام بر ماه حزن، سلام بر صفر.

پایانِ ماهِ خون، آغازِ ماهِ اشک است. اگر محرم فصلِ کشتن بود، صفر فصلِ شکستن است. شکستنِ دلِ زینب، شکستنِ غرورِ یزید.

رخت عزایمان را در نمی‌آوریم. صفر، امتدادِ سرخِ عاشوراست در جاده‌های کبودِ شام. ماهِ سنگینِ صفر آغاز شد.

خداحافظی با محرم، وداع با روضه نیست؛ تعویضِ نوعِ روضه است. از گودال به خرابه، از میدان به بزم شراب. وای از ماه صفر.

هلالِ صفر دمید و باز دل‌ها لرزید. ماهی که در آن، خورشید را بر نیزه شهر به شهر گرداندند. ماهِ رسواییِ ستمگران خوش آمدی.

می‌گویند با پایان محرم، شادی می‌آید؟ هیهات! تازه غربتِ اهل بیت شروع شده است. صفر، ماهِ غریبیِ خداست روی زمین.

دروازه‌ی ساعات باز می‌شود. ماه صفر است. ماهِ سنگ‌بارانِ خورشید. ماهی که آسمان از شرمِ صورتِ نیلیِ رقیه، تیره می‌شود.

قصه به سر نرسید. محرم مقدمه بود و صفر متنِ ماجراست. ماجرایِ اسیری که امیرِ تاریخ شد. سلام بر زینبِ کبری.

سنگینیِ ماه صفر از آنجاست که بارِ رسالتِ عاشورا بر دوشِ زنان و کودکان افتاده است. ماهی پر از آه، پر از درد.

بهارِ گریه تمامی ندارد. محرم رفت و صفر آمد با کوله‌باری از غم‌های ناشنیده. آماده باشید برای روضه‌های سخت.

بوی پیراهن خونین می‌رفت، بوی سوختگی چادرها آمد. ماه صفر، ماهِ سوغاتِ کربلاست.

برگریزانِ پاییز نیست، برگریزانِ گل‌های پیامبر است در مسیرِ شام. صفر، خزانِ آلِ الله است.

آسمانِ ماه صفر، رنگِ کبودیِ صورتِ بچه‌هاست. رنگِ غروبِ جمعه. رنگِ دلتنگیِ اربعین.

تمامِ شد دهه‌ی عاشقی؟ نه، عشق تازه به بلوغ رسیده است. صفر، ماهِ بلوغِ عشق در زنجیر است.

ماه صفر، ماهِ صبوری است. تمرینِ صبر پایِ نیزه‌ها. تمرینِ استقامت زیرِ تازیانه‌ها.

هر که دارد هوسِ کرب و بلا بسم الله. ماه صفر، جاده‌ی وصل است با پایِ پیاده.

این ماه، ماهِ «الشام الشام» است. ماهی که علی (ع) در صورتِ زینب (س) خطبه می‌خواند.

سفره‌ی روضه جمع نمی‌شود، فقط از خیمه به ویرانه منتقل می‌شود. سلام بر سفره‌دارِ سه ساله در ماه صفر.

ماه صفر یعنی: حسین (ع) قرآن می‌خواند و زینب (س) تفسیر می‌کند، یکی بر نی، یکی در بند.

پایانِ ماهِ شور، آغازِ ماهِ شعور. صفر به ما می‌آموزد که چگونه خون را با پیام حفظ کنیم.