زندگینامه و ماجرای ترور شهید مصطفی احمدی روشن 1405

مصطفی احمدی روشن در 17 شهریور سال 1358 در شهر همدان متولد شد. او دوران تحصیل خود را در زادگاهش گذراند و سپس وارد دانشگاه صنعتی شریف شد.

وی در سال 1377 در رشته مهندسی شیمی وارد دانشگاه صنعتی شریف شد و از همان دوران دانشجویی، فعالیت‌های فرهنگی و مذهبی خود را آغاز کرد.

مصطفی در دوران دانشجویی معاون فرهنگی بسیج دانشجویی دانشگاه شریف بود و نقش موثری در جریانات دانشجویی انقلابی داشت.

پس از فارغ‌التحصیلی، با وجود موقعیت‌های شغلی راحت‌تر، مسیر دشوار صنعت هسته‌ای را انتخاب کرد و وارد سازمان انرژی اتمی شد.

پشتکار و استعداد او باعث شد تا به سرعت مدارج ترقی را طی کند و به عنوان معاون بازرگانی سایت هسته‌ای نطنز منصوب شود.

او فردی خانواده‌دوست و مهربان بود. حاصل ازدواج او یک فرزند پسر به نام علیرضا است که یادگار آن شهید عزیز می‌باشد.

سادگی، خلوص نیت و ولایت‌مداری از ویژگی‌های بارز شخصیتی مصطفی بود که دوستانش همواره از آن یاد می‌کنند.

او نقش کلیدی در تأمین تجهیزات تحریمی داشت و با خلاقیت خود توانست بسیاری از موانع فنی سایت نطنز را برطرف کند.

زندگی کوتاه اما پربار او الگویی از سبک زندگی اسلامی-ایرانی برای جوانان امروز است.

مصطفی نمونه‌ای از رویش‌های انقلاب بود که نشان داد نسل‌های پس از جنگ نیز در خط مقدم جهاد حضور دارند.

صبح روز چهارشنبه 21 دی ماه، ساعت 8:30 صبح، مصطفی احمدی روشن در حالی که عازم محل کار بود، هدف حمله تروریستی قرار گرفت.

ترور در خیابان شهید گل‌نبی در منطقه سیدخندان تهران رخ داد. موتورسیکلت‌سواران مزدور با چسباندن بمب مغناطیسی به خودروی پژو 405 وی، او را به شهادت رساندند.

در این حادثه تروریستی، رضا قشقایی، راننده و همراه شهید احمدی روشن نیز به شدت مجروح شد و ساعاتی بعد در بیمارستان به شهادت رسید.

شدت انفجار به حدی بود که صدای آن در مناطق اطراف شنیده شد و شیشه‌های ساختمان‌های مجاور شکست.

این ترور ناجوانمردانه درست در سالگرد ترور شهید مسعود علی‌محمدی (دیگر دانشمند هسته‌ای) رخ داد که نشان از برنامه‌ریزی دقیق دشمن داشت.

عوامل این ترور از سوی سرویس جاسوسی موساد هدایت می‌شدند که هدفشان توقف برنامه هسته‌ای صلح‌آمیز ایران بود.

پیکر مطهر این شهید پس از تشییع باشکوه در نماز جمعه تهران، در امامزاده علی‌اکبر (ع) چیذر به خاک سپرده شد.

خبر شهادت این دانشمند جوان، موجی از خشم و اندوه را در سراسر کشور و دانشگاه‌ها برانگیخت و دانشجویان بسیاری خواستار تغییر رشته به فیزیک هسته‌ای شدند.

رهبر معظم انقلاب در پیامی این ترور بزدلانه را محکوم کردند و بر ادامه راه پرشتاب علمی کشور تأکید فرمودند.

محل شهادت او امروز یادآور مظلومیت و حقانیت ملت ایران در برابر تروریسم دولتی رژیم صهیونیستی است.

شوخ‌طبعی و خوش‌رویی: دوستانش می‌گویند مصطفی همیشه لبخند به لب داشت و با شوخ‌طبعی خستگی کار را از تن همکارانش درمی‌آورد.

خستگی‌ناپذیری: در روزهای راه‌اندازی سایت نطنز، او شبانه‌روز کار می‌کرد و گاهی هفته‌ها به خانه نمی‌رفت.

شجاعت در تصمیم‌گیری: در مواقع بحرانی و زمانی که تحریم‌ها فشار می‌آورد، با شجاعت راه‌حل‌های جایگزین را پیدا می‌کرد.

احترام به والدین: دعای خیر پدر و مادر همیشه بدرقه راهش بود و او احترام ویژه‌ای برای آنان قائل بود.

ارادت به اهل بیت (ع): مصطفی عاشق امام حسین (ع) بود و در مراسمات مذهبی با سوز و گداز شرکت می‌کرد.

مردم‌داری: با وجود جایگاه حساس شغلی، هرگز خود را از مردم جدا نمی‌دانست و همواره دغدغه حل مشکلات اطرافیان را داشت.

رازپوشی: او در مورد کار حساسش حتی با نزدیک‌ترین افراد خانواده صحبت نمی‌کرد تا امنیت ملی حفظ شود.

توکل به خدا: در سخت‌ترین گره‌های کاری، تکیه‌گاهش خدا بود و معتقد بود کار برای خدا روی زمین نمی‌ماند.

ساده‌زیستی: اهل تجملات نبود و زندگی ساده‌ای داشت که نشان از روحیه بسیجی او بود.

دغدغه فرهنگی: علاوه بر کار علمی، نسبت به مسائل فرهنگی و سیاسی جامعه بی‌تفاوت نبود و بصیرت بالایی داشت.

یکی از دوستانش می‌گفت: وقتی خبر شهادت را شنیدم، یاد حرف مصطفی افتادم که می‌گفت آرزو دارم مثل شهدا بروم، نه در بستر بیماری.

همکارش در نطنز تعریف می‌کرد: وقتی قطعه‌ای که تحریم بود را توانستیم بسازیم، مصطفی مثل بچه‌ها خوشحالی می‌کرد و سجده شکر به جا آورد.

هم‌دانشگاهی‌اش می‌گفت: در بسیج دانشگاه شریف، مصطفی همیشه جلودار کارهای سخت بود. جایی که بقیه کم می‌آوردند، او تازه شروع می‌کرد.

روزی که قرار بود بازرسان آژانس بیایند، مصطفی نگران بود که مبادا اطلاعاتی درز کند، خودش شخصاً همه چیز را چک می‌کرد.

می‌گفتند مصطفی در کارش بسیار جدی بود اما به محض تمام شدن کار، تبدیل به صمیمی‌ترین رفیق می‌شد.

خاطره‌ای از سفر مشهد: مصطفی ساعت‌ها در حرم می‌نشست و اشک می‌ریخت، انگار می‌دانست که فرصت کم است.

دوستی می‌گفت: مصطفی همیشه می‌گفت ما بدهکار انقلابیم، نباید طلبکار باشیم.

یادم هست وقتی عکس شهدای هسته‌ای قبلی را می‌دید، آه می‌کشید و می‌گفت خوش به حالشان، یعنی نوبت ما هم می‌شود؟

در اردوهای جهادی دانشجویی، مصطفی با اینکه مهندس بود، مثل یک کارگر ساده آجر بالا می‌انداخت.

روزی که علیرضا (پسرش) به دنیا آمد، گفت: خدایا این پسر را سرباز اسلام قرار بده، مثل پدرش.

بخشی از دست‌نوشته‌ها: خدایا تو خود شاهدی که من چیزی جز رضای تو را نخواستم و در این راه از هیچ تلاشی دریغ نکردم.

سفارش به پیروی از ولایت فقیه: تنها راه نجات کشور، گوش به فرمان رهبری بودن است. پشتیبان ولایت باشید تا به مملکت آسیب نرسد.

توصیه به جوانان: علم را برای قدرت اسلام بیاموزید. امروز جبهه ما دانشگاه و آزمایشگاه است. سنگر را خالی نکنید.

درخواست حلالیت: از همه دوستان و آشنایان حلالیت می‌طلبم و می‌خواهم برایم دعا کنند که خداوند گناهانم را ببخشد.

درباره نماز: نماز اول وقت را فراموش نکنید که کلید همه قفل‌هاست.

تأکید بر استقامت: دشمن می‌خواهد ما را خسته کند، اما ما خستگی را خسته خواهیم کرد. مقاومت هزینه دارد اما پیروزی شیرین است.

ارادت به شهدا: راه شهدا را فراموش نکنید، ما هرچه داریم از خون پاک آنهاست.

خدمت به مردم: تا می‌توانید به این مردم خوب و صبور خدمت کنید که ولی‌نعمتان ما هستند.

امید به آینده: مطمئن باشید که پرچم اسلام بر قله‌های جهان به اهتزاز درخواهد آمد.

آخرین حرف: اگر شهید شدم، نگذارید اسلحه‌ام (علمم) روی زمین بماند. راه نطنز باید ادامه یابد.