حضرت زینب کبری (س)، دختر امیرالمومنین (ع) و حضرت زهرا (س)، در پنجم جمادیالاول دیده به جهان گشودند. ایشان نه تنها به عنوان «زینت پدر» شناخته میشوند، بلکه در تاریخ اسلام نماد بینظیر صبر، استقامت و بصیرت هستند. نقش ایشان در واقعه کربلا و پس از آن در مدیریت بحران و رساندن پیام قیام امام حسین (ع)، حیاتی بود. ایشان با خطبههای آتشین خود در کوفه و شام، نقاب از چهره نفاق اموی برداشتند و اجازه ندادند خون شهدا پایمال شود.
نامگذاری روز ولادت حضرت زینب (س) به عنوان روز پرستار، انتخابی هوشمندانه و پرمعناست. حضرت زینب (س) در سختترین شرایط کربلا و پس از آن، پرستار جسم و جان امام سجاد (ع) و کودکان و بازماندگان بودند. ایشان با وجود مصیبتهای عظیم، لحظهای از مراقبت و تیماری بیماران و مصیبتدیدگان غافل نشدند. این نامگذاری نشان میدهد که پرستاری تنها یک شغل نیست، بلکه آمیزهای از تخصص، تعهد، صبر و ایثار زینبی است.
حضرت زینب (س) ملقب به «عالمه غیر معلمه» هستند، یعنی دانشمندی که علمش لدنی و الهی است. ایشان در مدینه جلسات تفسیر قرآن برای زنان برگزار میکردند و مرجع پاسخگویی به سوالات شرعی بودند. مقام معنوی ایشان به حدی بود که امام حسین (ع) در آخرین وداع از ایشان خواستند: «خواهرم، مرا در نماز شب فراموش نکن». این سطح از معرفت و عبادت، ایشان را به الگویی کامل برای زن مسلمان تبدیل کرده است.
پرستاران در نظام جمهوری اسلامی ایران، جایگاهی فراتر از یک کادر درمانی دارند. فداکاریهای پرستاران در دوران دفاع مقدس و اخیراً در بحران کرونا، جلوههایی از ایثار زینبی را به نمایش گذاشت. رهبر انقلاب بارها از پرستاران به عنوان «فرشتگان رحمت» یاد کردهاند. پرستاری در فرهنگ اسلامی، عملی مقدس و عبادتی بزرگ محسوب میشود که اجر آن نزد خداوند محفوظ است و پرستاران ادامهدهندگان راه حضرت زینب در تیمارداری و مهربانی هستند.
مهمترین ویژگیهای حضرت زینب (س) که باید الگوی همگان به ویژه بانوان و پرستاران باشد، شامل: صبر جمیل در برابر شدائد، مدیریت قوی در بحران، ولایتپذیری محض از امام زمان خویش، عفاف و حجاب حتی در اسارت، و شجاعت در بیان حق در برابر ظالمان است. زندگی ایشان ثابت کرد که زن مسلمان میتواند در اوج عفت و حیا، در متن تحولات سیاسی و اجتماعی جامعه نقشآفرین و تاریخساز باشد.
