متن حمایتی: نادر اما واقعی، قوی اما نیازمند حمایت 1404

نادر اما واقعی؛ داستان زندگی میلیون‌ها انسان است که نباید نادیده گرفته شوند.

بیماری نادر شاید برای تو فقط یک واژه باشد، اما برای آن‌ها تمام زندگی است. حمایتشان کنیم.

قوی بودن به معنای حس نکردن درد نیست، بلکه ادامه دادن با وجود درد است. شما قوی‌ترین‌هایید.

هر بیماری نادر، یک معمای حل نشده است که کلیدش در دستان پژوهشگران و حمایت ماست.

نادیده گرفتن، دردناکتر از خود بیماری است. بیایید با چشم باز و قلبی مهربان ببینیمشان.

شاید تعدادشان کم باشد (نادر)، اما حق حیاتشان با ما برابر است (واقعی).

حمایت از بیماران نادر، آزمون بلوغ اخلاقی یک جامعه است.

صدایشان باشیم در دنیایی که هیاهوی اکثریت، سکوت اقلیت را می‌بلعد.

نادر اما واقعی، قوی اما نیازمند حمایت؛ این شعار عدالت در سلامت است.

هیچکس انتخاب نکرده که بیمار باشد، اما ما انتخاب می‌کنیم که حامی باشیم.

جامعه‌ای سالم است که در آن اقلیت‌های بیمار، احساس امنیت و برابری کنند.

حق دسترسی به دارو و درمان، حق اولیه هر شهروند است، چه بیماری‌اش شایع باشد چه نادر.

پوشش بیمه‌ای کامل، کمترین خواسته خانواده‌هایی است که زیر بار هزینه‌های کمرشکن له شده‌اند.

بیماری‌های نادر مرز نمی‌شناسند؛ همدلی ما هم نباید مرز داشته باشد.

فرهنگ‌سازی یعنی یاد بگیریم تفاوت‌ها را بپذیریم و کسی را به خاطر بیماری‌اش قضاوت نکنیم.

مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها (CSR) باید به سمت حمایت از تحقیقات بیماری‌های نادر هدایت شود.

ما همه اعضای یک پیکریم؛ درد یک عضو نادر، درد تمام پیکر جامعه است.

سکوت در برابر رنج بیماران نادر، مشارکت در درد آن‌هاست. فریاد عدالت‌خواهی باشیم.

تجهیز مراکز درمانی در شهرستان‌ها برای تشخیص بیماری‌های نادر، یک ضرورت ملی است.

بیایید دیوارهای انزوا را خراب کنیم و پل‌های دوستی بسازیم.

فکر کن اگر فرزند خودت هم جزو آن یک درصد نادر بود، چه انتظاری از جامعه داشتی؟

گاهی یک لبخند یا یک برخورد عادی، تمام چیزی است که آن‌ها نیاز دارند. دریغ نکنیم.

آمارها عدد نیستند، آن‌ها جان‌های عزیزی هستند که نفس می‌کشند.

نادر بودن انتخاب آن‌ها نبود، اما انسان بودن انتخاب ماست.

هزینه یک روز بستنی خوردن ما، شاید هزینه داروی حیاتی یک کودک نادر باشد.

دنیا برای همه جا دارد، مراقب باشیم با رفتارمان عرصه را بر کسی تنگ نکنیم.

شکر نعمت سلامتی، گرفتن دست بیماری است که ناتوان شده.

غفلت ما، زخم بستر بیماران نادر است. بیدار شویم.

فراموشی، بدترین نوع مرگ است. نگذاریم بیماران نادر در فراموشی بمیرند.

امروز روز آنهاست، اما هر روز باید روز حمایت باشد.

در گلستان هستی، گل‌های نادر عطر خاصی دارند که تنها عاشقان واقعی درک می‌کنند.

واقعیت گاهی تلخ است، اما شیرینی همدلی می‌تواند طعمش را عوض کند.

آن‌ها ستارگان کم‌سویی نیستند، آن‌ها خورشیدهایی هستند که پشت ابر بیماری پنهان مانده‌اند.

نادر، واژه‌ای است برای توصیف کمیت، نه کیفیت انسانیت.

قصه آن‌ها، قصه جنگ نابرابر است؛ بیایید سپر آن‌ها باشیم.

حقیقت مثل روز روشن است؛ آن‌ها هستند، نفس می‌کشند و حق زندگی دارند.

درد مشترک هرگز جدا جدا درمان نمی‌شود.

شجاعت را باید از چشمان مادری آموخت که فرزند نادرش را با امید بزرگ می‌کند.

زندگی جریان دارد، حتی در رگ‌های خسته یک بیمار نادر.

عشق، کیمیایی است که درد نادر را به امید واقعی تبدیل می‌کند.

خداوند در دل‌های شکسته جای دارد. با حمایت از بیماران، میزبان خدا باشیم.

حمایت از مظلوم و دردمند، سیره علوی و فاطمی است.

در روز قیامت از ما نخواهند پرسید چه بیماری داشتند، می‌پرسند شما چه کردید؟

خدمت به خلق، عبادت است؛ به ویژه آن خلقی که جز خدا پناهی ندارد.

صدقه دادن برای شفای بیماران، بیمه سلامتی خودتان است.