کرامات و معجزات امام موسی کاظم (ع) 1405

با قلبی شکسته به باب الحوائج متوسل شو، که مسیحای آل محمد (ع) شفای دردهاست.

چه بسیار بیمارانی که پزشکان جوابشان کردند و با یک نگاه لطف موسی بن جعفر (ع) شفا یافتند.

کرامت امام کاظم (ع) مرز نمی‌شناسد، کافیست با یقین صدایش بزنی تا درد از تنت بیرون رود.

ای طبیب دل‌های خسته، به حق غربتت در زندان، شفای عاجل به همه بیماران عنایت کن.

معجزه یعنی توسل به نام مبارک کاظم (ع) و دیدن نوری که تاریکی بیماری را محو می‌کند.

شفای بیماران لاعلاج، قطره‌ای از دریای بیکران کرامت هفتمین حجت خداست.

در مجلس روضه امام کاظم (ع)، شفای جسم و روح را توأمان طلب کن که دستش باز است.

روایت شده که با تربت و توسل به ایشان، نابینایان بینا شده و فلج‌ها به پا خاسته‌اند.

یا امام کاظم، دستی بر سر بیماران ما بکش که دستانت کلید قفل‌های بسته سلامت است.

به یقین بدان که باب الحوائج هیچ دردمندی را ناامید از درگاهش باز نمی‌گرداند.

امام کاظم (ع) از اسرار دل‌ها آگاه بود و چه بسیار منافقانی که با علم غیب ایشان رسوا شدند.

علم لدنی امام، نوری بود که دیوارهای ضخیم زندان هارون نیز نتوانست مانع تابش آن شود.

خبر دادن از آینده و سرنوشت افراد، تنها گوشه‌ای از اقیانوس علم غیب موسی بن جعفر (ع) بود.

با علم الهی خود، نقشه‌های شوم دشمنان را پیش از وقوع خنثی می‌کرد و شیعیان را حفظ می‌نمود.

آگاهی از زمان شهادت و نحوه آن، نشان از اتصال عمیق روح مطهرش به لوح محفوظ الهی داشت.

هیچ رازی بر حجت خدا پوشیده نیست، امام کاظم (ع) عالم به ما کان و ما یکون بود.

کرامت علمی حضرت، دانشمندان عصر خود را به زانو درآورد و حقانیت شیعه را اثبات کرد.

ایشان بدون دیدن نامه، از محتوای آن خبر می‌دادند که نشانه علم امامت ایشان بود.

علم غیب امام، معجزه‌ای بود برای هدایت گمراهان و اطمینان قلب مومنان در عصر خفقان.

شهادت می‌دهیم که تو مخزن اسرار الهی و وارث علم پیامبران هستی یا موسی بن جعفر.

دیوارهای زندان هارون شاهد عبادت‌هایی بود که فرشتگان را به تعجب وا می‌داشت.

شیر درنده در برابر هیبت ملکوتی امام کاظم (ع) رام شد و چون گربه‌ای خاضع گشت.

زندانبانانی که برای شکنجه آمده بودند، تحت تأثیر نورانیت حضرت، مرید و عاشق ایشان شدند.

طی‌الارض امام از درون زندان برای رسیدگی به امور شیعیان، از معجزات مشهور آن حضرت است.

زنجیرهای گران نتوانست روح بلندش را اسیر کند؛ او آزاده‌ترین بنده خدا در بند ظالمان بود.

تبدیل کردن فضای تاریک سیاهچال به محراب نورانی عبادت، بزرگترین کرامت معنوی ایشان بود.

هارون بارها قصد جانش کرد اما هر بار با امداد غیبی و کرامت حضرت، ناکام ماند.

حتی زن آوازه‌خوانی که برای فریب فرستاده شد، با دیدن سیمای نورانی امام توبه کرد و عابد شد.

از دل زندان، دعاهایش مستجاب می‌شد و بلا از سر شیعیان دور می‌گشت.

زندان برای او خلوتگاه انس با محبوب بود و این صبر جمیل، اعجاز استقامت است.

باب الحوائج نامیدی که خدا به تو داد، تا پناهگاه امنی باشی برای بی‌پناهان عالم.

هر که درِ خانه‌ی تو را زد، دست خالی برنگشت؛ ای کریم پسر کریم.

لقب باب الحوائج برازنده توست که گره‌های کور را با نگاهی باز می‌کنی.

حاجت‌روایی در حرم تو و با نام تو، سنتی است که قرن‌هاست دل‌ها را آرام می‌کند.

ای کلیددار خزائن رحمت خدا، قفل مشکلات ما را به حق اجدادت باز کن.

توسل به امام کاظم (ع)، راه میانبر رسیدن به حاجات شرعی و دفع بلایاست.

ما را از درگاهت مران که جز این باب، دری برای کوبیدن نداریم یا باب الحوائج.

تجربه کرده‌ام که نذر برای تو، ناممکن‌ها را ممکن می‌سازد به اذن الله.

یا موسی بن جعفر، تو واسطه فیض خدایی، ما را در دنیا و آخرت دریاب.

شهرت تو به برآوردن حاجات، عالم‌گیر است و دوست و دشمن بر آن گواهند.

تاریخ گواهی می‌دهد که علی بن یقطین با هدایت‌های غیبی امام، جانش در دربار هارون حفظ شد.

داستان شقیق بلخی و پیشگویی امام از حالات درونی او، در کتب تاریخی ثبت شده است.

روایت صفوان جمال و برخورد امام با او، درسی از کرامت و ولایتمداری در تاریخ است.

تاریخ‌نویسان نوشته‌اند که دعای امام، خشکسالی را پایان داد و باران رحمت نازل شد.

ماجرای بشر حافی و توبه‌اش با یک جمله امام، نقطه عطفی در تاریخ عرفان اسلامی است.

کرامت‌های حضرت در بصره و بغداد، چنان آشکار بود که دشمنان نیز به آن اعتراف کردند.

ثبت دقیق مناظرات علمی و پیروزی امام بر علمای ادیان، سند حقانیت ایشان در تاریخ است.

روایات معتبر شیعه و سنی، مملو از ذکر فضایل و خوارق عادات حضرت کاظم (ع) است.

تاریخ هرگز فراموش نخواهد کرد که چگونه پیکر مطهرش در غربت تشییع شد اما نامش جاودانه ماند.

زندگانی موسی بن جعفر (ع) سراسر درس عزت، کرامت و اعجاز الهی است.