مراسم سوم امام حسین و دفن اجساد توسط قبیله بنی‌اسد 1405

سه روز بدن‌های مطهر روی زمین بود. قبیله بنی‌اسد آمدند، اما بدن‌ها را نمی‌شناختند، چون سر نداشتند.

ناگهان سواری از دور آمد. امام سجاد (ع) بود که با طی‌الارض آمده بود تا پدر را دفن کند، چرا که «امام را جز امام دفن نمی‌کند».

امام سجاد (ع) بدن پدر را شناسایی کرد. اما بدن اربا اربا بود... حصیری آوردند و پیکر را در آن جمع کردند.

روی قبر نوشت: هذا قبر الحسین بن علی الذی قتلوه عطشانا (این قبر حسینی است که او را تشنه کشتند).

علی اصغر (ع) را روی سینه پدر دفن کرد و علی اکبر (ع) را پایین پای پدر.

بنی‌اسد با راهنمایی امام، سایر شهدا را در یک گودال بزرگ دفن کردند. حبیب بن مظاهر را جداگانه در بالا سر دفن کردند.

قبیله بنی‌اسد افتخار ابدی یافتند که جسم پاک امام و یارانش را به خاک سپردند.

زنان بنی‌اسد، مشوق مردانشان بودند. گفتند اگر شما دفن نکنید، ما خودمان بیل و کلنگ برمی‌داریم.

وقتی امام سجاد (ع) بدن را در قبر گذاشت، صدایی از قبر بلند شد. صورت به رگ‌های بریده گذاشت و گریست.

این مراسم، پایان بی‌کفنی ارباب بود. بوریا (حصیر) کفن شاهی شد که عالم فدای اوست.

ای خاک گرم کربلا، امانت‌دار باش. این بدن که در آغوش می‌گیری، عزیز زهراست.

بوریا، تنها چیزی بود که بدن پاره‌پاره را در آغوش گرفت. امان از غربت.

خدایا، چه گذشت بر دل امام سجاد (ع) وقتی بدن پدر را بدون سر در قبر می‌گذاشت؟

سه روز آفتاب بر این بدن‌ها تابید... حالا در آغوش خاک آرام می‌گیرند.

سلام بر آن بدنی که کفنش، خاک بیابان و بوریا بود.

بنی‌اسد، خوش به حالتان. دستان شما بوی بهشت گرفت.

زینب (س) در کوفه است، اما دلش در کربلا، نگران بدن برادر.

خاک کربلا از امروز شفاخانه شد، چون خون خدا با آن عجین گشت.

دفن شهدا، مرهمی بود بر قلب سوخته‌ی اهل بیت، هرچند داغ بی‌سری تازه بود.

یا امام سجاد، با آن دستان بسته و زخمی، چگونه خاک را کنار زدی؟

روز دوازدهم محرم، سالروز دفن شهدای کربلا توسط امام سجاد (ع) و قبیله بنی‌اسد تسلیت باد.

بدن‌های مطهر بعد از سه روز، امروز در خاک آرام گرفتند.

بوریا کفن شد برای شاه بی کفن... آه از غم دوازدهم محرم.

سلام بر قبیله غیرتمند بنی‌اسد که پیکر ولی خدا را روی زمین رها نکردند.

امروز امام سجاد (ع) با طی‌الارض آمد تا آخرین وظیفه فرزندی را انجام دهد.