شعر ابزاری قدرتمند برای انتقال مفاهیم انتزاعی دینی به ذهن کودکان است. ریتم و قافیه در شعر، باعث ماندگاری کلام در حافظه میشود. وقتی کودکی شعری درباره زیبایی چادر نماز یا شیرینی روزه میخواند، در واقع در حال درونیسازی ارزشهای دینی است. واژگان مثبت و تصویرسازیهای قشنگ در شعر (مثل گل، پروانه، نور)، احساس خوشایندی نسبت به دین در ناخودآگاه کودک ایجاد میکند.
برای دختران نوجوانی که به سن تکلیف میرسند، چادر نماز اولین و ملموسترین نماد تغییر وضعیت آنهاست. شعرهایی که چادر را به بال فرشته یا باغ گل تشبیه میکنند، به دختران کمک میکنند تا با اشتیاق و علاقه حجاب را بپذیرند. این اشعار، چادر را نه یک محدودیت، بلکه یک تاج بندگی و زیبایی معرفی میکنند که باعث عزت و وقار آنها میشود.
روزه گرفتن برای بار اول ممکن است برای کودکان سخت باشد. ادبیات کودک و شعر میتواند زاویه دید آنها را تغییر دهد. وقتی در شعر گفته میشود که «خدا به روزهدار لبخند میزند» یا «فرشتهها برایش هدیه میآورند»، تحمل گرسنگی و تشنگی برای رسیدن به آن پاداش معنوی آسانتر میشود. شعر، سختی جسمانی را به لذت روحانی تبدیل میکند.
مربیان پرورشی میتوانند از این اشعار برای اجرای سرودهای گروهی یا دکلمهخوانی در جشنهای تکلیف استفاده کنند. همخوانی شعر توسط کودکان، روحیه جمعی و شور و نشاط را افزایش میدهد. همچنین حفظ کردن این اشعار، دایره لغات مذهبی کودکان را گسترش داده و اعتماد به نفس آنها را برای اجرا در جمع تقویت میکند.
والدین میتوانند هنگام دوختن چادر نماز یا خوردن سحری، این اشعار را برای کودکان بخوانند. این همراهی عاطفی، خاطرهای خوش میسازد. مثلاً مادری که حین سر کردن چادر دخترش شعری زیبا درباره حجاب میخواند، عشق و تأیید خود را نثار فرزندش میکند که این بزرگترین مشوق برای تداوم رفتار دینی است.
