شعر یکی از بهترین ابزارها برای انتقال مفاهیم دینی و اخلاقی به کودکان در سنین مهدکودک و پیشدبستانی است. کودکان با ریتم و آهنگ شعر ارتباط برقرار میکنند و مفاهیم سخت را به سادگی میآموزند. شعرهایی که درباره امام محمد باقر (ع) سروده میشوند، معمولاً بر صفت «دانایی» و «علم» ایشان تمرکز دارند تا کودکان را به یادگیری علاقهمند کنند.
شعر کودکانه باید زبان ساده، قافیههای روان و مفاهیم قابل درک داشته باشد. استفاده از کلمات محبتآمیز، اشاره به گل و نور و زیبایی، و پرهیز از کلمات ثقیل عربی یا مفاهیم پیچیده تاریخی، از اصول مهم شعر مذهبی کودک است. هدف اصلی، ایجاد یک تصویر ذهنی مثبت و دوستداشتنی از امام معصوم در ذهن کودک است.
مربیان مهدکودک میتوانند با استفاده از این اشعار، جشنهای کوچکی برپا کنند و در کنار شعرخوانی، داستانهای کوتاهی از مهربانی امام باقر (ع) با حیوانات یا کودکان نقل کنند. این کار باعث میشود ولادت ائمه در ذهن کودکان با شادی و خاطره خوش ثبت شود.
معرفی امام باقر (ع) به عنوان «باقرالعلوم» یا شکافنده دانشها به زبان کودکانه (مثلاً: کسی که همه چی رو میدونه)، بذر احترام به علم و معلم را در دل کودکان میکارد. میتوان به کودکان گفت که امام باقر (ع) دوست داشتند همه بچهها درس بخوانند و دانا شوند.
همراه کردن شعر با حرکات دست، نقاشی کردن مضمون شعر، و یا اجرای گروهی سرود توسط کودکان، تاثیر یادگیری را دوچندان میکند. استفاده از کاردستیهای ساده مثل ساخت گل یا ستاره به مناسبت تولد امام پنجم، مکمل خوبی برای شعرخوانی است.
