سادات موسوی، فرزندان و نوادگان امام موسی کاظم (ع) هستند که جمعیت بسیار بزرگی از سادات ایران و عراق را تشکیل می دهند. بسیاری از علما، رهبران (مانند امام خمینی و مقام معظم رهبری) و شخصیت های برجسته، از نسل این امام همام هستند. تکریم آنها در روز شهادت جدشان، سنت حسنه ای است که ریشه در آیه مودت (قل لا اسئلکم علیه اجرا الا المودة فی القربی) دارد.
کسانی که نام خانوادگی «موسوی» یا القاب مشابه (مانند کاظمی، صفوی، صدر و...) دارند، نسبشان به امام هفتم می رسد. این انتساب، مسئولیت سنگینی برای آنها ایجاد می کند تا در اخلاق و رفتار (به ویژه کظم غیظ و بردباری) شبیه جدشان باشند. پیام های تسلیت باید حاوی یادآوری این شرافت و مسئولیت باشد.
اکثر امامزادگان مدفون در ایران (مثل شاهچراغ در شیراز، حمزه در ری، و بسیاری دیگر)، فرزندان یا نوادگان بلافصل امام موسی کاظم (ع) هستند. این نشان می دهد که نسل این امام پناهگاه ایرانیان بوده است. تسلیت به سادات موسوی، در واقع تجلیل از این تاریخ پر افتخار حضور علویان در ایران است.
در فرهنگ تشیع، در روز شهادت ائمه، مردم به دیدن سادات می روند یا با تماس و پیام به آنها تسلیت می گویند. این کار نوعی «سر سلامتی» دادن به پیامبر اکرم (ص) است. سادات موسوی در روز ۲۵ رجب، صاحب عزا محسوب می شوند و احترام به آنها واجب اخلاقی است.
از آنجا که امام زمان (عج) نیز از نسل امام حسین (ع) و البته نوه امام کاظم (ع) محسوب می شوند، تکریم سادات موسوی، خشنودی قلب امام زمان را در پی دارد. در پیام های تسلیت، درخواست دعا از سادات (که دعایشان مستجاب است) سنت زیبایی است.
