امام حسین (ع) در پاسخ به نامههای فراوان مردم کوفه، پسرعموی خود مسلم بن عقیل را به عنوان نماینده و سفیر به کوفه فرستادند تا از صدق گفتار مردم مطمئن شوند. مسلم با استقبال اولیه هزاران نفر روبرو شد و برای امام نامه نوشت که به کوفه بیایند. اما با ورود عبیدالله بن زیاد و تهدید و تطمیع مردم، ورق برگشت و مسلم تنها ماند.
یکی از دردناکترین فصول تاریخ اسلام، تنهایی مسلم در شب نهم ذیالحجه است. مردمی که هزاران نامه نوشته بودند، هنگام نماز مغرب او را تنها گذاشتند و مسلم در کوچههای کوفه سرگردان شد. تنها زنی به نام طوعه او را پناه داد. این غربت نمادی از بیوفایی مردمی است که امام زمان خود را به دنیا فروختند.
حضرت مسلم بن عقیل و هانی بن عروه (میزبان او)، اولین شهدای قیام امام حسین (ع) محسوب میشوند. شهادت مسلم پیام مهمی داشت: کوفه قابل اعتماد نیست. او در لحظات آخر بر فراز دارالعماره با لب تشنه به سمت مدینه سلام داد و سعی کرد پیام پیمانشکنی کوفیان را به امام برساند.
