امام زمان (عج) به عنوان امام زنده و حاضر و وارث تمام ائمه اطهار (ع)، صاحب اصلی عزای اهل بیت محسوب میشوند. در فرهنگ تشیع، ادب حکم میکند که در مصیبت شهادت هر یک از معصومین، ابتدا به محضر ولی عصر (عج) تسلیت عرض کنیم و خود را در غم ایشان شریک بدانیم. این کار نوعی تجدید بیعت و ابراز محبت به ایشان است.
امام علی النقی (ع)، پدربزرگِ پدری امام زمان (عج) هستند. این رابطه نزدیک نسبی، عمق مصیبت را برای حضرت ولی عصر (عج) بیشتر میکند. یادآوری این نسبت در پیامهای تسلیت (مثلاً با عبارت «جد بزرگوارتان»)، جنبه عاطفی متن را تقویت میکند.
عبارت عربی «آجرک الله» یعنی «خداوند به تو پاداش دهد». این جمله یک اصطلاح رایج برای تعزیت و تسلیت گفتن در زبان عربی است که در متون فارسی مذهبی نیز برای همدردی با امام زمان (عج) بسیار استفاده میشود.
خانه امام هادی (ع) در سامرا، همان مکانی است که امام زمان (عج) در آن متولد شدند و غیبت ایشان از سرداب مقدس همان خانه آغاز شد. بنابراین، شهادت امام هادی (ع) در واقع در «خانه پدری» امام زمان رخ داده است و اشاره به این مکان در پیامها، تداعیکننده غربت و مظلومیت این خاندان است.
بهترین تسکین برای قلب داغدار امام زمان (عج)، دعا برای ظهور ایشان است. شیعیان در پیامهای تسلیت خود، معمولاً با درخواست تعجیل در فرج، امید دارند که با آمدن منجی، بساط ظلم برچیده شود و انتقام خون اولیای خدا گرفته شود.
