متن ادبی کوچه و در و دیوار برای فاطمیه 1405

کوچه بنی هاشم، باریک بود اما غمی به وسعت تاریخ را در خود جای داد. هنوز صدای سیلی در این کوچه می پیچد و دیوارهای سنگی اش از شرم می لرزند.

ای کوچه، تو شاهد بودی! شاهد بودی که چگونه غرور علی (ع) را شکستند. تو دیدی که یاس پیامبر نقش زمین شد و خاک هایت معطر به عطر چادر خاکی اوست.

کوچه ای که راه عبور دو نفر را نداشت، چگونه محل هجوم چهل نامرد شد؟ اینجا قتلگاه محسن (ع) است، اینجا معراج درد فاطمه (س) است.

قدم زدن در خیال این کوچه هم نفس را بند می آورد. تصور کن... مادری دست فرزندش را گرفته باشد و راه را بر او ببندند. وای از آن لحظه تلخ.

این کوچه بن بست نبود، اما راه نفس شیعه را تا ابد بست. کوچه ای که در آن حسن (ع) پیر شد و فاطمه (س) پژمرد. لعنت بر آن کوچه و آن دیوار.

در سوخت و دیوار شهادت داد که گل طاقت فشار ندارد. میخی که داغ شده بود، سینه ای را شکافت که مخزن اسرار الهی بود.

ای دیوار، چگونه تاب آوردی؟ وقتی فاطمه (س) به تو تکیه داد و خون تازه از پهلویش جاری شد، چرا فرو نریختی؟

در خانه ای که جبرئیل بدون اجازه وارد نمی شد، حالا لگد کوب نامحرمان شده است. آتش از چوب ها زبانه می کشد و دود، چشمان مادر را می سوزاند.

میان در و دیوار، غنچه ای نشکفته پرپر شد. روضه در و دیوار، روضه غربت است، روضه ای که صدای استخوان شکسته از آن به گوش می رسد.

آن در نیم سوخته، سند مظلومیت علی است. دری که باید پناهگاه اهل خانه می بود، قاتل جان مادر شد. وای از مسمار... وای از سینه مجروح.

دود بود و دود. چشم ها جایی را نمی دید. فقط صدایی لرزان به گوش می رسید: فضه مرا دریاب...

آتشی که نمرودیان برافروختند، گلستان ابراهیم شد؛ اما آتشی که پشت در خانه وحی روشن کردند، بهشت را سوزاند.

بوی دود هنوز از مدینه می آید. این دود، سیاه پوش کرد تاریخ را. دودی که در ریه های تاریخ ماند و نفس عدالت را گرفت.

شعله ها بالا می رفت و قلب زینب (س) تندتر می زد. مادر پشت در بود و آتش بی رحم. این حرارت، تب همیشگی شیعه شد.

هیزم آوردند... برای خانه ای که اجر رسالت بود. آتش بر در خانه ای افتاد که آیه تطهیر بر سردرش می درخشید. چه پارادوکس تلخی.

چادر خاکی ات، پرچم عزای ماست مادر. آن روز که در کوچه خاکی شد، خاک را مقدس کرد، اما دل ما را خون.

تکاندن چادر خاکی ات در خانه، روضه مجسم بود برای علی. گرد و غباری که از چادرت برمی خاست، غبار غم بر چهره عالم می نشاند.

آن چادر که وصله داشت، پناهگاه عالمیان بود. حیف بود که زیر پای نامردان لگدکوب شود. مادرم، چادرت را ارج می نهم که کفن تو شد.

خاکی شدن چادر زهرا (س) یعنی سقوط انسانیت. یعنی شکستن حرمت تمام مقدسات. سلام بر آن چادری که هنوز بوی کوچه می دهد.

ارثیه حضرت زهرا (س) طلا و جواهر نبود، یک چادر خاکی بود که حالا نشان افتخار دختران فاطمی است.

مدینه، شهر بی وفا. تو دیدی و سکوت کردی. فریاد زهرا (س) را شنیدی و دم بر نیاوردی. نفرین بر سکوت تو.

دیوارهای مدینه گوش هایشان را گرفتند تا صدای ناله های شبانه علی را نشنوند. اما چاه می داند که بر آن خانواده چه گذشت.

سکوت مدینه بلندترین فریاد تاریخ است. فریادی که می گوید: حق را کشتند و عدالت را خانه نشین کردند.

شب های مدینه سنگین است. انگار خاک مرده پاشیده اند. کسی جرات ندارد به تشییع جنازه دختر پیامبر بیاید. این است اوج غربت.

مدینه شرمنده است. شرمنده از روی پیامبر. امانتی که سپردی، خیلی زود و خیلی کبود بازگشت.