حضرت حمزه بن عبدالمطلب، عموی پیامبر اکرم (ص) و از برجستهترین شخصیتهای صدر اسلام بود. ایشان با شجاعت و دلاوری بینظیر، همواره در کنار پیامبر (ص) بودند و در جنگ احد به شهادت رسیدند، به همین دلیل به ایشان لقب سیدالشهدا (سرور شهیدان) داده شد. قبر مطهر ایشان در دامنه کوه احد زیارتگاه عاشقان است.
حضرت عبدالعظیم حسنی (ع) از نوادگان امام حسن مجتبی (ع)، از اصحاب بزرگ امام رضا، امام جواد و امام هادی (علیهمالسلام) و از برجستهترین محدثین و راویان شیعه در عصر خود بود. ایشان برای ترویج معارف اهل بیت و به دلیل فشارهای حکومت وقت به شهر ری مهاجرت کردند و در آنجا به وفات رسیدند. حرم ایشان در ری، به دلیل حدیثی از امام هادی (ع) که زیارتش را معادل زیارت امام حسین (ع) میداند، از اهمیت ویژهای برخوردار است.
اگرچه این دو بزرگوار در دو دوره تاریخی متفاوت زندگی میکردند، اما پیوندهای معنوی عمیقی آنها را به هم متصل میکند. هر دو نماد شجاعت، فداکاری در راه دین، ولایتمداری و مظلومیت هستند. حضرت حمزه با شهادت خود، و حضرت عبدالعظیم با علم و روایت حدیث، از ارکان تثبیت و گسترش اسلام و تشیع بودند.
حضرت حمزه با لقب «سیدالشهدا» شناخته میشوند که نشان از مقام والای شهادت ایشان دارد. حضرت عبدالعظیم نیز به «سیدالکریم» معروفند، که به کرامت و بزرگواری ایشان اشاره دارد. این القاب، هر دو بیانگر منزلت رفیع این دو شخصیت در نزد خداوند و اهل بیت (ع) است.
سیره حضرت حمزه و حضرت عبدالعظیم (ع) سرشار از درسهای آموزنده است؛ درس ایستادگی بر حق، شجاعت در برابر ظلم، اخلاص در بندگی، و ولایتمداری. این دو بزرگوار به ما میآموزند که در هر شرایطی، باید از دین و ارزشهای الهی دفاع کرد و هرگز از مسیر حق منحرف نشد.
