در فرهنگ عامه ایرانی، ضربالمثل معروفی وجود دارد که میگوید: «بچه بادام است و نوه مغز بادام». این جمله نشاندهنده عمق محبت و علاقه پدربزرگها و مادربزرگها به نوههایشان است که حتی گاهی بیشتر از فرزندان خودشان آنها را دوست دارند. تبریک نوروز به نوه، بازتابی از این عشق خالصانه است و فرصتی است تا بزرگان خاندان، محبت و دعای خیر خود را نثار نسل جدید کنند.
یکی از شیرینترین خاطرات کودکی هر ایرانی، دریافت اسکناسهای تانشده از لای قرآن پدربزرگ یا مادربزرگ در لحظه سال تحویل است. این عیدی، فراتر از ارزش مالی، نمادی از برکت و تبرک است. نوهها همیشه با شوق و ذوق منتظر رفتن به خانه مادربزرگ و دریافت این هدیه نوروزی هستند که طعم و بوی خاصی دارد.
نوروز بهترین زمان برای انتقال قصهها، آداب و رسوم و فرهنگ اصیل ایرانی از پدربزرگ و مادربزرگ به نوههاست. وقتی بزرگان فامیل با زبانی شیرین فلسفه هفتسین، دید و بازدید و صله رحم را برای نوهها تعریف میکنند و در پیامهای تبریک خود به این ارزشها اشاره میکنند، هویت ملی و خانوادگی را در ذهن و جان آنها زنده نگه میدارند.
در ایام نوروز، خانه پدربزرگ و مادربزرگ مرکز ثقل خانواده است. تمام نوهها، از کوچک و بزرگ، در این خانه جمع میشوند و شور و هیاهویی وصفناپذیر به راه میاندازند. تبریک گفتن به نوهها و دعوت آنها به این دورهمی، باعث میشود که چراغ خانه بزرگان روشن بماند و تنهایی دوران سالمندی با خنده نوهها پر شود.
هیچ دعایی گیراتر از دعای مویسپیدان فامیل نیست. وقتی پدربزرگ یا مادربزرگ دست به آسمان بلند میکنند و برای عاقبتبخ بخیری، سلامتی و موفقیت نوهشان دعا میکنند، گویی سپری ایمن برای تمام سال او میسازند. گنجاندن این دعاها در متن پیام تبریک، به نوه یادآوری میکند که همیشه یک پشتیبان معنوی قوی دارد.
