متن عاشقانه درباره عطر تن یار 1405

عطر تن تو، نقشه‌ی راهی است که مرا به خانه برمی‌گرداند، هر جا که باشم.

جهان پر از ادکلن‌های گران‌قیمت است، اما هیچ‌کدام نمی‌توانند با رایحه پیراهن تو رقابت کنند.

وقتی تو نیستی، هوا چیزی کم دارد؛ اکسیژن هست، اما عطر زندگی نیست.

عطر تو را باید در شیشه‌های کوچک بلورین ذخیره کرد برای روزهای دلتنگی.

تو بوی خاک باران‌خورده می‌دهی، بوی نان تازه، بوی امنیت، بوی عشق.

خدا وقتی تو را آفرید، عصاره‌ی تمام گل‌های یاس را در خمیره‌ات ریخت.

شامه من به جز بوی تو، تمام بوهای جهان را فراموش کرده است.

عطر تن تو، تنها مسکنی است که بدون نسخه پزشک، درد دوری را درمان می‌کند.

می‌خواهمت چنان که شب خسته، خواب را / می‌جویمت چنان که لب تشنه، آب را... و می‌بویمت چون گل سرخ.

در آغوشت که هستم، زمان متوقف می‌شود و تنها بوی تو در جهان جریان دارد.

گویی که از باغ بهشت آمده‌ای / که چنین عطر خدا می‌دهی.

پیراهنت، پرچم صلح من است؛ وقتی عطرش تمام جنگ‌های ذهنم را پایان می‌دهد.

یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور / کلبه احزان شود روزی گلستان (با بوی پیراهن).

تو آن عطار نیشابوری هستی که تمام دکانش را در یک لبخند خلاصه کرده است.

باد بوی تو را آورد و من / مست شدم، نیست شدم، هست شدم.

عطر تو، قصیده‌ای بلند است که واژه‌ها در وصفش عاجزند.

من مست و تو دیوانه، ما را که برد خانه / صد بار تو را گفتم، کم خور دو سه پیمانه (از عطر حضورت).

هر گلی بویی دارد، اما تو عصاره‌ی تمام فصل‌هایی.

نفس‌هایت، نسیم خنک صبح نیشابور است؛ جان‌بخش و دل‌انگیز.

بی تو، جهان بوی کهنگی می‌دهد؛ با تو، هر لحظه نو می‌شود.

عطر تو، بهترین برند دنیاست.

تو خوشبوترین شعر خدایی.

دنیای من بوی تو را می‌دهد.

آغوشت، پایتخت عطرهای جهان است.

نفس بکش، تا جهان معطر شود.

بوی تو، بوی ماندن است.

تو تنها گلی هستی که زمستان هم عطر دارد.

رایحه‌ی تو، ضربان قلب من است.

دلم لک زده برای استشمام عطر گردنت.

تو عطر خاص روزهای بارانی منی.

هنوز شالی که جا گذاشتی، بوی تو را می‌دهد و این تنها دلخوشی من است.

یادم نمی‌رود اولین بار که در آغوشم گرفتی، چه بوی خوبی می‌دادی. آن بو شد تمام زندگی‌ام.

هر جا بوی یاس می‌آید، ناخودآگاه برمی‌گردم؛ شاید تو رد شده باشی.

عطر تن تو، ماشین زمان من است؛ مرا می‌برد به شیرین‌ترین لحظات گذشته.

کاش می‌شد عطر تنت را مثل عکس‌هایت قاب کرد و به دیوار زد.

وقتی نیستی، پیراهنت را می‌پوشم تا عطر تو مرا در آغوش بگیرد.

خاطره‌ها می‌روند، اما بوها می‌مانند. بوی تو تا ابد در حافظه جانم حک شده است.

عطر تو لالایی شب‌های بیخوابی من است.

فرسنگ‌ها دوری، اما باد عطر تو را برایم امانت می‌آورد.

عجیب است که بوی تو، حتی از پشت تلفن هم حس می‌شود وقتی می‌گویی دوستت دارم.

تو ثابت کردی که فرشته‌ها هم عطر می‌زنند.

خوشبو بودن تو ذاتی است، نه اکتسابی.

تو نجیب‌ترین رایحه را داری؛ رایحه‌ی اصالت.

چقدر خوب است که عطر تو، شبیه هیچکس نیست.

تو بوی اعتماد می‌دهی، بوی تکیه‌گاه.

در میان هیاهوی شهر، تنها عطر توست که مرا آرام می‌کند.

تو باغی از گل‌های نایابی که متحرک است.

خداوند تو را در خوشبوترین لحظه‌ی خلقت آفرید.

رایحه تو، امضای خداوند پای شاهکار خلقتش است.

دوستت دارم ای خوشبوترین اتفاق سرنوشت.