متن ادبی درباره پیری و غربت امام صادق (ع) در کوچه 1405

نیمه شب بود و شهر در سکوت. ناگهان صدای لگد به در خانه وحی، آرامش مدینه را شکست. دوباره آتش، دوباره دود، دوباره هجوم به خانه علی...

پیرمردی محاسن سفید، پای برهنه و سر برهنه، در کوچه های مدینه می‌دوید. نفس‌هایش به شماره افتاده بود، اما دلش پیش مادرش زهرا بود.

ای شیخ الائمه! چه کردند با دل تو در آن دل شب؟ آیا به یاد ریسمان‌های دستان علی افتادی آنگاه که تو را می‌کشیدند؟

منصور چه می‌فهمید حرمت موی سفید را؟ چه می‌دانست احترام قرآن ناطق را؟ او فقط کینه داشت، کینه از نور.

آتش زبانه می‌کشید و امام صادق (ع) میان شعله‌ها ایستاده بود. نسوز آتش! که ابراهیمِ زمان در میان توست.

گرد و غبار کوچه بر عبای خاکی‌اش نشسته بود. چقدر شبیه پدرش علی شده بود آن لحظه که غریبانه می‌بردندش.

آقا جان، شنیده‌ایم که شما را بی عمامه و عبا بردند. بمیرم برای غربتت که حتی در خانه خودت امنیت نداشتی.

لرزش دستان مبارکت در کاخ منصور، ستون‌های ظلم را لرزاند. تو پیری اما کوه صبر و استقامتی.

در کوچه پس کوچه‌های تاریک، اشک‌هایت ستاره شد و بر زمین ریخت. غربت تو ارثیه مادری است.

شیخ الائمه بودن یعنی محاسنت سفید شده باشد در راه حفظ دین، اما حرمتت را بشکنند.

کاش آن شب در مدینه بودم و عبایم را زیر پاهای برهنه‌ات پهن می‌کردم تا سنگ‌ریزه‌ها آزارت ندهند.

غربت یعنی امام باشی، ولی‌نعمت باشی، اما شبانه به خانه‌ات بریزند و تو را با پای پیاده دنبال اسب بدوانند.

مدینه شرم کن! این پیرمرد که نفس‌نفس می‌زند، پسر همان پیامبری است که شهرت را عزت بخشید.

دل سنگ آب می‌شود از تصور آن لحظه‌ای که شمشیر را بالای سرت گرفتند و تو آرام ذکر خدا می‌گفتی.

آقای من! موهای سپیدت گواه رنجی است که برای زنده نگه داشتن شیعه کشیده‌ای.

بقیع، آغوش باز کن که مسافری خسته می‌آید. مسافری که دلش از جفای زمانه پر از خون است.

این کوچه چه خاطرات تلخی دارد؛ یک بار مادر، یک بار پدر، و حالا پسر. تاریخ تکرار می‌شود.

سلام بر زانوهای لرزان و قدم‌های خسته‌ات. سلام بر غربتت که آسمان را به گریه انداخت.

تو رئیس مذهبی، اما در شهر خودت غریب‌ترینی. حتی شاگردانت آن لحظه کجا بودند؟

شمع وجودت آب شد تا ما پروانه‌های عاشق، راه را گم نکنیم. شهادتت تسلیت باد ای صادق آل محمد.

مو سفید قبیله طاها / حرمتت را شکسته‌اند آقا / نیمه شب در میان آن کوچه / زنده شد یاد غربت زهرا

می‌دوید و نفس نفس می‌زد / پشت آن اسب، مردِ با تقوا / پای او زخمی و دلش پر خون / اشک می‌ریخت از دو چشم او دریا

پیرمردی که شهر مدیونش / شد اسیر ستمگر دنیا / خانه‌اش را دوباره سوزاندند / وای از این ظلم و کینه اعدا

شیخ نه، بلکه جانِ پیغمبر / پابرهنه میانِ آن صحرا / گریه می‌کرد آسمان آن شب / بر غریبیِ یوسف زهرا

صادق آل فاطمه امشب / می‌رود سوی عالم بالا / داغ او تا ابد به دل ماند / تسلیت بر تو یوسف زهرا

پای برهنه، موی سپید، دل شکسته... امان از غربت صادق آل محمد.

مدینه باز هم بوی دود گرفت، باز هم حرمت خانه‌ای شکست.

شهادت رئیس مذهب شیعه، شیخ الائمه، امام جعفر صادق (ع) تسلیت باد.

آجرک الله یا صاحب الزمان در مصیبت جد بزرگوارتان.

امشب بقیع تاریک‌تر از همیشه است، میزبان پیکر خسته امام صادق (ع).

سلام بر امامی که علم را زنده کرد و خود غریبانه جان داد.

غربت امام صادق (ع) یعنی داشتن ۴۰۰۰ شاگرد، اما تنهایی در برابر طاغوت.

به آتش کشیدن خانه وحی، سنت دیرینه دشمنان علی است.

موی سپیدت رنگ خون گرفت، ای شهید زهرکین.

یا صادق آل محمد، ما را دریاب.