متن روضه کوتاه شهادت حضرت زهرا به روایت 75 روز 1405

بستر بیماری پهن شده و نفس های مادر به شماره افتاده. روایت ۷۵ روز یعنی این روزها علی (ع) فقط طبیب درد همسرش بود. می گویند زهرا (س) دست به پهلو می گرفت و با سختی جابجا می شد.

هفتاد و پنج روز است که خنده بر لبان زینب خشکیده. مادر هر بار که می خواهد برخیزد، خون تازه از زخم سینه جاری می شود. امان از دل علی وقتی بستر خونین را می بیند.

در این روزهای آخر، زهرا (س) نگاهش به در دوخته شده است. شاید یاد آن روز شوم می افتد. صدای نفس هایش سنگین است، انگار استخوان شکسته راه نفس را بسته است.

روضه یعنی مادری که در جوانی پیر شد. هفتاد و پنج روز درد کشید، اما نگذاشت علی (ع) غمش را بفهمد. فقط شب ها صدای ناله اش از درد بازو بلند می شد.

اسماء می گوید: آب خواست، غسل کرد و جامه نو پوشید. گفت بستر مرا رو به قبله کن. این یعنی لحظه وداع نزدیک است. روایت ۷۵ روز یعنی عمری کوتاه اما پر از رنج.

هجوم آوردند... نه به خانه ای معمولی، به مهبط وحی. هفتاد و پنج روز است که زهرا (س) درد مسمار را تحمل می کند. آن ضربه چه کرد که هنوز نفس کشیدن برایش عذاب است؟

آتش زبانه کشید و در نیم سوخته باز شد. نه با کلید، که با لگد. روضه خوان نمی خواهد باز کند که بین در و دیوار چه گذشت، فقط بگویم محسن (ع) فدا شد.

روایت ۷۵ روز روضه پهلوی شکسته است. آن روز که در افتاد، مادر هم افتاد. فضه را صدا زد... خذینی... مرا دریاب که کشتند جنینم را.

در و دیوار شهادت می دهند که یاس پیامبر را کبود کردند. هفتاد و پنج روز است که جای آن ضربه سیلی بر صورت ماه بنی هاشم باقی مانده است.

می خواستند علی را ببرند، زهرا (س) با دستان لرزان کمربند علی را گرفت. غلاف شمشیر بالا رفت و... امان از بازوی ورم کرده.

علی جان، گریه نکن. من می روم تا تو بمانی. وصیت می کنم علی جان، شبانه غسلم بده، شبانه کفنم کن. نمی خواهم آنان که بر من ستم کردند در تشییعم باشند.

مولای من، اگر در این مدت کوتاهی کردم، مرا حلال کن. علی سر به دیوار گذاشته و های های گریه می کند. زهرا جان، بی تو مدینه زندان من است.

خداحافظ ای مظلوم مقتدر. علی جان، حواست به حسینم باشد. شب ها ظرف آب را کنار بسترش بگذار، او تشنه لب از خواب بیدار می شود.

لحظه وداع سخت است. دستان لرزانش را بالا آورد و اشک های علی را پاک کرد. گریه کن ابالحسن، گریه برای تو تسکین است، اما برای یتیمانم نه.

سرش را در دامن علی گذاشت و آرام گرفت. هفتاد و پنج روز التهاب تمام شد. حالا علی مانده و چاه و تنهایی و غربت.

مادر، هنوز زود بود که چادر خاکی ات را به من بسپاری. هفتاد و پنج روز است که می بینم چطور با درد نماز می خوانی.

دیشب دیدم که پیراهن حسین را می دوختی و گریه می کردی. مادر، مگر قرار است چه شود؟ چرا به حسین که نگاه می کنی اشکت جاری می شود؟

مادر جان، موهایم را شانه کن. دلم برای نوازش دست هایت تنگ شده، حتی اگر آن دست ها کبود و بی رمق باشند.

خانه بدون مادر، سرد است. مادر، فضه می گوید حالت بهتر شده، اما چرا رویت را از من بر می گردانی؟ نکند می خواهی بروی؟

کاش من به جای تو بین در و دیوار بودم. مادر، زینبت هنوز کوچک است برای مادری کردن. نرو...

انا لله و انا الیه راجعون. صدای شیون از خانه وحی بلند شد. حسنین (ع) روی بدن مادر افتاده اند. مادر برخیز، مادر جوابمان را بده.

شهر مدینه در سکوت مرگبار فرو رفته، اما خانه علی غوغاست. اسماء آب می ریزد و علی بدن را غسل می دهد. دست علی به بازو رسید... بلند بگو یا زهرا.

هفتاد و پنج روز مبارزه، هفتاد و پنج روز دفاع از ولایت، و حالا شهادت. تابوت آماده شد، همان تابوتی که خود سفارش داده بود تا حجم بدنش معلوم نباشد.

نیمه شب است. تشییع جنازه غریبانه آغاز شد. چند نفر بیشتر نیستند. سلمان، ابوذر، مقداد... و علی که قامتش زیر بار این غم خم شده است.

خاک را بر روی ریحانه پیامبر ریختند. علی (ع) نشست، دست روی خاک کشید و نالید: یا رسول الله، امانتت را به تو برگرداندم، اما با تنی مجروح.