روز بزرگداشت شیخ فریدالدین عطار نیشابوری و شعر فارسی 1405

بیست و پنجم فروردین، روز بزرگداشت عارف وارسته و شاعر بلندآوازه ایران، شیخ فریدالدین عطار نیشابوری گرامی باد.

سالروز بزرگداشت عطار، روز تجلیل از مقام عرفان و ادب پارسی و گرامیداشت هویت فرهنگی نیشابور بزرگ است.

عطار نیشابوری، ستاره درخشان آسمان ادب فارسی است که هفت شهر عشق را گشت و ما هنوز اندر خم یک کوچه‌ایم.

این روز فرصتی است برای بازخوانی اندیشه‌های ناب عطار که درد را نسخه درمان بشریت می‌دانست. روز عطار خجسته باد.

گرامیداشت عطار، گرامیداشت حکمت، اخلاق و معنویتی است که در تار و پود شعر فارسی تنیده شده است.

شیخ فریدالدین عطار، پل ارتباطی میان سنایی و مولوی و یکی از ارکان اصلی شعر عرفانی ایران است. یادش جاودان.

روز ملی بزرگداشت عطار نیشابوری، بر تمامی اهالی فرهنگ، ادب و دوستداران زبان فارسی مبارک باد.

آثار عطار نیشابوری، گنجینه‌ای از حکمت‌های الهی و انسانی است که راهگشای سالکان طریقت است.

نام عطار با سیمرغ و قاف پیوند خورده است؛ نمادی از وحدت در کثرت و سفر به سوی حقیقت. روزش گرامی.

به روان پاک شیخ شهید نیشابور درود می‌فرستیم و سالروز بزرگداشتش را به ملت ایران تبریک می‌گوییم.

روز بزرگداشت عطار نیشابوری، خالق منطق الطیر مبارک.

هفت شهر عشق را عطار گشت... ۲۵ فروردین روز عطار گرامی باد.

یاد و نام شیخ فریدالدین عطار، عارف بزرگ ایرانی، جاودانه باد.

روز عطار، روز پرواز سیمرغ اندیشه در آسمان ایران مبارک.

بزرگداشت عطار، بزرگداشت عرفان و شعور ایرانی است.

۲۵ فروردین، روز تجدید عهد با میراث‌دار عرفان خراسان، عطار نیشابوری.

عطار، روحِ مولوی بود. روز بزرگداشت این روح بلند مبارک.

سالروز ملی عطار نیشابوری بر همه عاشقان ادبیات مبارک باد.

سیمرغِ قافِ معرفت، عطار نیشابوری، یادت گرامی.

از نیشابور تا ابدیت؛ روز عطار خجسته باد.

عطار، آن پیر دلسوخته‌ای است که کلماتش بوی داروهای شفابخش روح می‌دهد. روزش گرامی باد.

او که جانش را در راه حقیقت فدا کرد و با خون خویش، دوبیتی‌های شهادت را نوشت. بزرگداشتش مبارک.

عطار تنها یک شاعر نبود، طبیبی بود که درد انسان را شناخت و نسخه‌ای از عشق برایش پیچید.

در کوچه پس کوچه‌های نیشابور، هنوز صدای قدم‌های مردی می‌آید که به دنبال سیمرغ درون بود.

روز عطار، روزی است که باید گرد و غبار از تذکرة الاولیا بگیریم و با اولیای خدا همنشین شویم.

سخن عطار، سوزی دارد که دل سنگ را آب می‌کند و جان مشتاق را به آتش می‌کشد.

او سالکی بود که مراحل سلوک را نه در کتاب، که در جان خویش پیمود. روز این سالک واصل مبارک.

عطار به ما آموخت که برای رسیدن به سیمرغ حقیقت، باید از هفت وادی پرخطر عبور کرد.

کلامش ساده اما عمیق، همچون آب روانی که ریشه تشنه جان را سیراب می‌کند.

درود بر عطار که عرفان را از خانقاه به میان مردم آورد و با زبان شعر جاودانه کرد.