دعوت از اقوام نزدیک مانند برادر شوهر، برادر زن و سایر بستگان برای شرکت در هیئت، مصداق بارز «صله رحم» در بستر معنویت است. در فرهنگ ایرانی اسلامی، عزاداریهای خانوادگی و محلی نقش مهمی در تحکیم روابط فامیلی دارد. وقتی اعضای فامیل دوشادوش هم سینه میزنند و گریه میکنند، کدورتها شسته شده و محبتها عمیقتر میشود. این دعوتها بهانه خوبی برای دیدار و تقویت پیوندهای خانوادگی است.
دعوت کردن به روضه، دعوت به خانه خودمان نیست، بلکه دعوت به خانه امام حسین (ع) است. بنابراین لحن دعوت باید آمیخته با احترام و تواضع باشد. استفاده از عباراتی مثل «قدمت روی چشم»، «مجلس را مزین کنید» یا «بانی مجلس ارباب است»، نشاندهنده ادب میزبان نسبت به مهمان و صاحبمجلس (اهل بیت) است.
در زندگی پرمشغله امروزی، ممکن است زمان دقیق شروع مراسمات فراموش شود. ارسال یک پیامک یادآوری کوتاه و صمیمی، نوعی «تواصی به حق» است. این یادآوریها کمک میکند تا مجالس سیدالشهدا پرشورتر برگزار شود و کسی از فیض عزاداری جا نماند.
رابطه با برادر شوهر معمولاً ترکیبی از احترام و صمیمیت است. در پیامک دعوت، استفاده از کلماتی مثل «داداش»، «آقا»، «بزرگوار» و نام کوچک (بسته به میزان صمیمیت) مناسب است. پیام نباید خیلی خشک و اداری باشد، و نه آنقدر خودمانی که مرزهای احترام شکسته شود. تعادل کلید موفقیت است.
اگر در هیئت یا روضه خانگی نذری داده میشود، دعوت از اقوام برای صرف غذای امام حسین (ع) ارزش دوچندان دارد. در باور ما، غذای هیئت شفاست و خوردن آن در کنار خانواده، برکت و سلامتی را برای یک سال تضمین میکند. اشاره به اینکه «سفره احسان پهن است» انگیزه معنوی دعوت را بالا میبرد.
