ماجرای سوره انسان نشان میدهد که نذر کردن میتواند یک فعالیت خانوادگی مشترک باشد. وقتی پدر و مادر برای حل یک مشکل (مثل بیماری) نذر میکنند و فرزندان را در انجام آن شریک میکنند، روحیه مسئولیتپذیری و توکل به خدا در بچهها تقویت میشود. نذر اهل بیت، یک نذر جمعی بود که همبستگی آنان را نشان داد.
خداوند در سوره انسان، «ابرار» (نیکان) را کسانی معرفی میکند که به نذر خود وفا میکنند. وفای به عهد، چه با خدا و چه با اعضای خانواده، اساس سلامت روان و اعتماد در خانواده است. اگر قولی به خدا دادیم (نذر) و عمل کردیم، یاد میگیریم به قولهایی که به همسر و فرزندان میدهیم نیز پایبند باشیم.
درس بزرگ دیگر، «ایثار» است. در زندگی زناشویی و خانوادگی، اگر روحیه «من» حاکم باشد، اختلاف پیش میآید. اما اگر روحیه «دیگری» (همسر، فرزند، جامعه) حاکم باشد (مثل بخشیدن افطار)، عشق و محبت رشد میکند. خانواده موفق، خانوادهای است که اعضایش نیازهای یکدیگر را بر خود مقدم میدارند.
خانواده حضرت علی (ع) در مواجهه با بحران (بیماری سخت فرزندان)، دچار اضطراب و ناامیدی نشدند، بلکه با ابزار معنوی (نذر و روزه) به مدیریت بحران پرداختند و آرامش را به خانه بازگرداندند.
