چرا شب 23 رمضان شب جهنی است؟ (راز عبدالله بن انیس جهنی) 1404

عبدالله بن انیس جهنی، مردی بیابان نشین و دامدار بود که به سختی می توانست به مدینه بیاید.

او روزی خدمت پیامبر (ص) رسید و عرض کرد: یا رسول الله، منزل من دور است و شتران و گوسفندانم نیاز به مراقبت دارند. نمی توانم هر شب به مدینه بیایم.

جهنی ادامه داد: ای پیامبر خدا، به من شبی را نشان بده که در آن شب به مدینه بیایم و به عبادت بپردازم و آن شب، شب قدر باشد.

پیامبر اکرم (ص) او را نزدیک طلبیدند و در گوش او رازی را فرمودند. هیچ کس ندانست پیامبر چه گفت.

اما مردم دیدند که عبدالله بن انیس جهنی، هر سال فقط در شب بیست و سوم ماه رمضان با خانواده و احشام خود به مدینه می آمد و مشغول عبادت می شد.

صبح روز بعد، او دوباره به بیابان باز می گشت. به همین دلیل شب بیست و سوم در میان صحابه به «شب جهنی» معروف شد.

این روایت یکی از محکم ترین اسناد برای تعیین شب بیست و سوم به عنوان شب قدر واقعی است.

امام صادق (ع) نیز در روایات متعدد به اهمیت شب بیست و سوم و ماجرای جهنی اشاره کرده اند و آن را ملاک عمل شیعیان قرار داده اند.

رازگویی پیامبر به جهنی، نشان از لطف خاص ایشان به کسانی دارد که با عذر موجه و دل پاک به دنبال حقیقت هستند.

امشب همان شبی است که جهنی برای درک آن، بیابان ها را طی می کرد. ما که در شهر و خانه ایم، دریغ است غافل باشیم.

جهنی با یقین آمد. او شک نداشت که کلام پیامبر وحی است. ما نیز امشب باید با یقین به استجابت دعا کنیم.

شب جهنی یعنی شب اطمینان. یعنی شبی که تیر دعا به هدف اجابت می خورد.

اگر در شب های نوزدهم و بیست و یکم شک و تردید بود، امشب شب یقین و امضاست.

نام جهنی در تاریخ ماندگار شد تا نشانه ای باشد برای گم کردگان راه در تشخیص شب قدر.

بیایید امشب مثل جهنی، تمام تعلقات دنیوی (گله و دام) را رها کنیم و فقط برای خدا به محراب عبادت بیاییم.

خداوند بهانه پذیر است نه بهانه گیر. جهنی مشکلش را گفت و پیامبر راه حل داد.

عبادت کیفیت است نه کمیت. یک شب حضور با معرفت، بهتر از هزار شب بی خبری است.

شب قدر، شب رازهای مگو است. رازهایی که فقط بین عاشق و معشوق (خدا و بنده) رد و بدل می شود.

اهمیت شب زنده داری در شب بیست و سوم چنان است که حتی بیابان نشینان نیز برای آن رنج سفر را تحمل می کردند.