متن زیبا درباره کبوترهای حرم امام رضا (ع) برای پروفایل 1405

کبوتر حرمت شد دل زمین‌گیرم / کشید پای تو را حلقه در و زنجیرم / خوشا به حال کبوتر که لانه دارد آنجا.

ای کبوتر که نشستی روی گنبد طلا / تو که پرواز می‌کنی تو صحن و سرای آقا / سلام من رو هم به اون امام رئوف برسون.

حسرت یعنی من اینجا درگیر قفس دنیا باشم و تو آنجا دور گنبد طلا بچرخی ای کبوتر.

کاش من هم کبوتری بودم در صحن آزادی، که رزقم گندم مهربانی تو بود یا امام رضا.

آقا جان، کبوتر دلم راهی جز بام تو بلد نیست. پرش را نچین، بگذار بگردد.

خوش به حال کبوترها که نه بلیط می‌خواهند نه هتل، هر وقت دلشان گرفت مهمان توأند.

می‌نشینم گوشه‌ای و دانه می‌ریزم برای کبوترها، شاید یکی‌شان نامه بر دلتنگی من باشد.

روی سنگفرش صحن، جای پای زائران است و رد پای کبوتران. اینجا زمین و آسمان به هم می‌رسند.

گنبدت مال همه، حتی کبوترهای بی‌آشیان. پس منِ بی‌پناه را هم راه بده.

پرواز در هوای تو آرزوی ماست، کبوتر شدن بهانه است.

منم و یه دل هوایی، کبوتر امام رضایی.

کبوتر جلد بام توام یا ضامن آهو.

دلم ... لانه کبوتری‌ست که جز گنبد تو جایی را نمی‌شناسد.

آزاد شد آن که اسیر دام تو شد. (تصویر کبوتر حرم)

ای کاش کبوتر حریمت بودم.

اینجا کبوترها هم حاجت می‌گیرند، چه رسد به آدم‌ها.

سلطان، پناه کبوترهای خسته.

پرواز به مقصد بهشت: مشهد الرضا.

جلد توام، خیالم راحت است که گم نمی‌شوم.

هوای حرم، هوای پرواز.

ای کبوتر که پر از شوق طوافی / ببر از من به رضا (ع) عرض سلامی / بگو از دوری رویت چه کنم من؟

قربون کبوترای حرمت امام رضا / قربون این همه لطف و کرمت امام رضا

دانه می‌ریزم و با گریه صدایت می‌زنم / مثل این کفترِ جلد، پر به هوایت می‌زنم

بال و پرم شکسته و نای پریدن نیست / جز بام تو امیدی به رسیدن نیست

کبوترانه دلم بی‌قرار گنبد توست / تمام هستی من وامدار مرقد توست

روی گنبد، روی ایوان، روی سقاخانه / جای امنی است برای دل هر دیوانه

خوشا آن که کبوتر شد، هوایی شد، فدایی شد / مقیم کوی جانان و، رضایی و رضایی شد

نان و گندم بهانه است، کبوتر عاشقِ صاحبخانه است

پر می‌کشند گرد ضریحی که آفتاب / بر آن طلوع می‌کند از سمت انقلاب

من حسرت پرواز دارم در هوایت / مثل کبوترهای صحن با صفایت

دلم لک زده برای صدای بال کبوترها توی صحن جمهوری.

آقا جان، کبوتر دلم زخمی است، مرهمی باش.

فاصله من و تو زیاد است، اما دلم با کبوترهایت هم‌پرواز است.

نیستم آهو که ضامنم شوی، کبوتر هم نیستم که پناهم دهی، اما... دوستت دارم.

باز هم تولدت شد و من جا ماندم. خوش به حال کبوترها که همیشه دعوتند.

کبوترها قدر آن گنبد طلا را می‌دانند؟ کاش جای یکی از آن‌ها بودم.

می‌گن کبوترها نامه برن. نامه خیس از اشک منو به آقا می‌رسونید؟

حرم، امن‌ترین جای دنیاست، این را از آرامش کبوترها فهمیدم.

خدایا، به حق همین کبوترهای معصوم، برات کربلا و مشهد ما را امضا کن.

در حسرت پروازم، پروازی به سوی خراسان.

تصویر گنبد و پرواز کبوتر: سلام آقای مهربانم.

السلام علیک یا انیس النفوس. دلم کبوترانه هوایت را کرده.

کبوتر گفت: اینجا پادشاهی می‌کند سلطان / که حتی مور را هم از درش رانده نمی‌بینم.

ولادت امام رضا مبارک. دلتون کبوتر حرم.

مشهد، پایتخت دل‌های عاشق.

جای ما خالی، وسط صحن انقلاب، بین پرواز کبوترها.

عیدتون مبارک. التماس دعا از زائرای حرم.

یه سلام از راه دور به ساحت مقدس شمس الشموس.

کبوتر دلمو نذر گنبدت کردم.

یا امام رضا، بطلب...