دلنوشته حسرت زیارت امام رضا (ع) در روز تولدش 1405

آقا جان، امروز همه دعوتند جز من؟ دلم لک زده برای یک لحظه نشستن روبروی گنبد طلایت. تولدت مبارک ای آرزوی دورِ من.

از راه دور سلام آقای مهربانی‌ها. کاش الان در صحن انقلاب بودم و با نقاره‌زنی‌ها دلم می‌لرزید.

می‌گویند هر که را می‌طلبی، خوب می‌خری. ما بدها دل نداریم آقا؟ حسرت زیارتت در روز تولدت بدجور می‌سوزاند.

دستِ خالی و رویِ سیاه، از همین فاصله دور داد می‌زنم: تولدت مبارک سلطان. مرا هم جزو زائران قلبی‌ات حساب کن.

کبوتر دلم را پرواز دادم سمت حرمت. جسمم اینجاست اما روحم کنج گوهرشاد زانو زده است.

یا امام رضا، شنیده‌ام روز تولدت به همه عیدی می‌دهی. عیدی من باشد برات زیارت، همین و بس.

چقدر سخت است دیدن تصاویر حرم از تلویزیون، وقتی دلت آنجاست و پاهایت اینجا زنجیر شده.

آقای رئوف، ندیده خریدار باش. دلتنگم و درمانم فقط یک جرعه آب سقاخانه است.

همه آمدند و من جا ماندم. عیبی ندارد، کلاغ‌ها هم سهمی دارند. تولدت مبارک پناه بی‌پناهان.

بغض کرده‌ام گوشه اتاق و زیارتنامه می‌خوانم. السلام علیک یا غریب الغربا، که من از تو غریب‌ترم در این شهر.

دلم هوای تو کرده شه خراسانی / چه می‌شود که بیایم حرم به مهمانی؟

کبوتر نیستم اما دلم پر می‌زند سویت / تمام آرزوی من، تماشای گل رویت

از دور سلامی و تو از دور جوابی / این فاصله انگار که سراب است و خرابی

حسرت دیدار تو در این دل بیمار ماند / چشم من بر عکس گنبد، خیره و بیدار ماند

میلاد تو شد، عقده دل باز نکردم / جز نام تو را در همه جا ساز نکردم

جامانده‌ام، اما دلم آنجاست. تولدت مبارک آقا.

حسرت یعنی: مشهد، حرم، ورودی باب الجواد... و من که نیستم.

آقا جان، از راه دور سلام.

دلتنگم و دیدار تو درمان من است.

تولدت مبارک ای که دوری و به من نزدیک.

خدایا به حق این روز عزیز، حسرت زیارت مشهد را بر دل هیچ آرزومندی نگذار.

یا امام رضا، نگاهی به دل‌های شکسته ما کن که جز تو پناهی نداریم.

آقا جان، امضای تو پای تذکره ما کم است. دعوتمان کن.

به امید روزی که روبروی ایوان طلا، سجده شکر بجا آوریم.

خدایا، زیارت با معرفت امام رضا (ع) را روزی همه عاشقان بگردان.