مربیان کشتی در ایران، قهرمانان گمنامی هستند که در باشگاههای ساده و بعضاً کمامکانات، استعدادهای ناب را کشف و پرورش میدهند. آنها نه تنها فنون پیچیده کشتی را آموزش میدهند، بلکه نقش پدر معنوی را برای ورزشکاران ایفا میکنند. صبر، دانش فنی و انتقال روحیه پهلوانی از ویژگیهای بارز مربیان سازنده کشتی ایران است که شایسته تقدیر ویژه در روز ملی کشتی هستند.
زندگی یک کشتیگیر حرفهای پر از چالش است؛ از تمرینات طاقتفرسا و آسیبدیدگیهای مکرر گرفته تا رژیمهای سخت غذایی برای سر وزن رسیدن. کشتیگیران ایرانی با غیرت و تعصب، تمام این سختیها را به جان میخرند تا پرچم کشورشان را بالا ببرند. تبریک به این قشر، ارج نهادن به سالها ریاضت و تلاش خستگیناپذیر است.
در فرهنگ کشتی، رابطه مربی و کشتیگیر (استاد و شاگرد) جایگاه مقدسی دارد. احترام به کسوت و حرفشنوی از مربی، اولین درسی است که یک نوآموز کشتی یاد میگیرد. این رابطه عاطفی و فنی عمیق، عاملی است که باعث میشود کشتیگیر در لحظات سخت مبارزه، با شنیدن صدای مربیاش جانی دوباره بگیرد و نتیجه کشتی را تغییر دهد.
تشک کشتی تنها محل رقابت جسمانی نیست، بلکه مدرسهای برای آموختن درسهای بزرگ زندگی است. کشتیگیر یاد میگیرد که چگونه پس از زمین خوردن برخیزد، چگونه به حریف احترام بگذارد و چگونه بر خشم و غرور خود غلبه کند. مربیان کشتی در واقع معلمان زندگی هستند که جوانانی سالم، قوی و بااخلاق تحویل جامعه میدهند.
روز ملی کشتی فرصتی است تا مسئولین و مردم به مشکلات و نیازهای این جامعه پرافتخار توجه کنند. تجهیز سالنهای کشتی، بیمه مربیان و کشتیگیران و حمایت از پیشکسوتان، کمترین کاری است که میتوان برای حفظ جایگاه ورزش اول کشور انجام داد.
