مراسم قرآن به سر گرفتن، نمادین ترین عمل در شب های قدر است. قرار دادن مصحف شریف بر روی سر، یعنی قرار دادن کلام خدا بالاتر از عقل و تدبیر ناقص بشری. این حرکت جسمانی، بیانگر یک حقیقت روحانی است: تسلیم محض در برابر فرمان خداوند. انسان با این کار اقرار می کند که تدبیر زندگی اش را به دست خدا و راهنمایی قرآن سپرده است. در شب بیست و یکم، این عمل معنای دیگری هم دارد: پناه بردن به قرآن صامت در شب عروج قرآن ناطق (امام علی ع).
در این مراسم، خدا را به حق چهارده معصوم قسم می دهیم. این همان دستور قرآن است که می فرماید: (و ابتغوا الیه الوسیله) (برای تقرب به خدا وسیله بجویید). در شب بیست و یکم، وقتی نام مبارک (بعلیٍ) ده مرتبه تکرار می شود، حال و هوای مجلس دگرگون می گردد. عزاداران با یادآوری مظلومیت و عدالت علی (ع)، خدا را به خون او قسم می دهند تا از گناهانشان بگذرد. این اوج استفاده از آبروی اولیای الهی است.
پایان مراسم قرآن به سر، لحظه طلایی استجابت دعاست. پس از اینکه صد و چهل مرتبه واسطه های فیض را شفیع قرار دادیم و دل ها شکست و اشک ها جاری شد، زمان خواستن حاجت اصلی است. بزرگان سفارش کرده اند در این لحظه، اول برای فرج امام زمان (عج) دعا کنید، سپس برای دیگران و در آخر برای خود. این ایثار در دعا، خود باعث استجابت سریع تر می شود.
پیامبر (ص) فرمودند قرآن و عترت از هم جدا نمی شوند. مراسم قرآن به سر گرفتن، تجلی عملی این حدیث است. ما قرآن (کتاب) را بر سر می گذاریم و نام عترت (امامان) را بر زبان می آوریم. در شب شهادت امیرالمومنین، این پیوند عمیق تر حس می شود. ما شهادت می دهیم که راه علی (ع)، همان راه قرآن است و جدایی از علی، جدایی از حقیقت قرآن است.
حس امنیتی که انسان در هنگام قرار دادن قرآن بر سر دارد، وصف ناشدنی است. گویی چتری از نور انسان را احاطه کرده و از باران بلا و گناه محافظت می کند. این عمل استرس و اضطراب ناشی از آینده نامعلوم را کاهش می دهد، زیرا انسان احساس می کند در پناهگاه امن الهی قرار گرفته است. شب بیست و یکم، شب پناهندگی به قلعه محکم توحید و ولایت است.
