در تقویم نانوشتهی دید و بازدیدهای نوروزی، پس از دیدار با اقوام پدری، روزهای دوم و سوم فروردین اغلب به خانواده مادری و داییها اختصاص دارد. در این میان، «زندایی» به عنوان بانوی خانه و میزبان، نقش کلیدی در مدیریت مهمانیها و گرمی بخشیدن به محافل خانوادگی دارد. تبریک گفتن به او، نشاندهنده قدرشناسی از زحمات او در میزبانی و احترام به جایگاه همسری دایی است.
رابطه زندایی با خواهرزادههای همسرش (بچههای خواهر شوهر) معمولاً دوستانه و صمیمی است. از آنجا که داییها اغلب چهرهای محبوب و مهربان دارند، همسرانشان نیز در سایه این محبت، جایگاه ویژهای در دل بچههای فامیل پیدا میکنند. ارسال پیام تبریک صمیمانه در نوروز، این رابطه دوستانه را تقویت کرده و حس خوبی به زندایی منتقل میکند.
وقتی برای عید دیدنی به منزل دایی میروید، زندایی میزبان اصلی شماست. ادب حکم میکند که علاوه بر تبریک به دایی، با روی خوش و احترام ویژه به زندایی نیز تبریک بگویید. تعریف از سلیقه، چیدمان منزل یا پذیرایی او، خستگی را از تنش بیرون میکند. همچنین اگر کدورتی در گذشته بوده، نوروز و فضای شاد آن بهترین فرصت برای دلجویی و شروعی دوباره است.
اگرچه عیدی دادن وظیفه بزرگترهاست، اما بردن یک هدیه کوچک برای زندایی (مثل گل، شیرینی یا یک وسیله تزئینی کوچک) نشان از شعور و محبت مهمان دارد. به ویژه اگر تازه عروس باشند یا سال اولی باشد که میزبان نوروزی هستند، این کار تأثیر بسیار مثبتی در روابط آینده خواهد داشت.
اسلام سفارش زیادی به صله رحم کرده است و خانواده مادری نیز از این قاعده مستثنی نیستند. زندایی به عنوان همسرِ برادرِ مادر، جزو کسانی است که احترام به او، باعث خوشحالی دایی و مادر میشود. حفظ حرمت و دوستی با زندایی، زنجیره محبت در فامیل مادری را مستحکمتر میکند.
