متن استوری درباره ادب حضرت عباس در برابر امام حسین 1405

ادب عباس (ع)، آب را شرمنده کرد، مشک را گریان و حسین (ع) را سرافراز.

تمام عمر گفت: «سیدی و مولای». فقط لحظه آخر گفت: «یا اخا». این است اوج ادب.

عباس یعنی ادب. ادبی که اجازه نداد جلوتر از امام قدم بردارد.

در مکتب عباس، اول امام، بعد برادر. ادب شرط اول عاشقی است.

سقای ادب، حتی آب را هم بدون اذن حسین (ع) ننوشید.

دست داد، چشم داد، اما ادب را از دست نداد. السلام علیک یا با ادب.

عباس (ع) به ما آموخت: فاصله عبد و مولا را باید با ادب پر کرد.

آبجی زینب می‌گفت: تا عباس هست، من احساس امنیت می‌کنم. این یعنی ادب در حمایت.

ادب حضرت عباس، کلید قفل‌های بسته ماست. یا باب الحوائج.

سرش شکست، ولی شأن امام را نشکست. سلام بر اسوه ادب.

هیچکس ندید عباس (ع) در محضر حسین (ع) بنشیند، مگر دو زانو و با اجازه. #ادب_عباس

وقتی حسین (ع) صدایش می‌زد، نمی‌گفت بله، می‌گفت: «لبیک یا مولا».

ادب عباس (ع) بود که او را «باب الحوائج» کرد. خدا مودبان را دوست دارد.

جلوی خیمه قدم می‌زد تا گرد و غبار هم به دامن بچه‌های حسین (ع) ننشیند.

حتی وقتی از اسب افتاد، با صورت به خاک افتاد تا بی‌ادبی نکرده باشد که دست ندارد.

شاگرد ممتاز مکتب امیرالمؤمنین (ع)، درس ادب را در کربلا پاس کرد.

چشم‌هایش را تیر زدند، چون چشم از امامش برنمی‌داشت.

ادب یعنی تشنه باشی، وسط رودی از آب باشی، اما یاد لب تشنه مولا آب نخوری.

زینب (س) فرمود: ندیدم عباس پایش را دراز کند، همیشه آماده به خدمت بود.

عاشورا صحنه جنگ بود، اما عباس آن را به صحنه نمایش ادب تبدیل کرد.

یا عباس، ذره‌ای از ادبت را به ما بیاموز تا در محضر امام زمانمان گستاخی نکنیم.

خدایا به حق ادب عباس، ما را باادب در درگاهت بپذیر.

ادب عباس، نردبان آسمان بود. دست ما را هم بگیر ای باادب‌ترین شهید.

ساقی العطاشا، ما تشنه‌ی جرعه‌ای از ادب توییم.

آموختم زِ عباس، رسمِ غلامی را. سر به زیر، مطیع و جان‌نثار.

درس ادب را از که آموختی اباالفضل / که اینگونه دل از عالم ربودی اباالفضل.

برادر نه، که او را بنده می‌خواند / طریق عاشقی این‌گونه می‌داند.

ادب دارد هراس از هیبت او / ملک مبهوت از شخصیت او.

شاه شمشاد قدان، خسرو شیرین دهنان / که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان (ادب عباس).

ای اهل حرم میر و علمدار نیامد / سقای ادب، سید و سالار نیامد.