متن روضه سنگین شهادت حیدر کرار و وداع آخر (مخصوص هیئت) 1404

(با نوای حزین): السلام علیک یا اول مظلوم... آقا جان، امشب شبِ یتیمیِ زینبه. امشب دیگه طبیب جواب کرده.

میگن رنگِ صورتِ مولا زرد شده بود، اثرِ زهرِ کینه کارِ خودش رو کرده بود. اما علی نگرانِ خودش نبود، نگاهش می‌چرخید بینِ حسن و حسین و عباس.

آخ... امان از دلِ زینب. یه بار مادرش رو دید بین در و دیوار، حالا داره فرقِ شکافته‌ی پدر رو می‌بینه. چقدر این دختر بلاکشیده است.

طبیب گفت علی جان وصیت کن... همه رو بیرون کردن، فقط بچه‌های فاطمه موندن. اما دیدن علی داره اشاره می‌کنه، عباس جان تو هم بمون.

(سوزناک): صدا زد عباس جانم، جلو بیا. دستِ حسین رو گرفت، گذاشت تو دستِ عباس. فرمود: پسرم، روزی میاد که حسینم رو تو کربلا محاصره می‌کنن... نکنه حسین رو تنها بذاری.

آی گریه‌کنا! اینجا علی سفارشِ حسین رو به عباس کرد، عباس هم گفت چشم آقاجان. اما کربلا... وقتی عباس رو زمین افتاد، حسین اومد بالا سرش... اونجا دیگه علی نبود سفارش کنه، اونجا فاطمه زهرا (س) اومد...

یه جا فرقِ علی رو بستن، اما کربلا کی سرِ حسین رو بست؟... لا یوم کیومک یا اباعبدالله.

لحظاتِ آخره، پاشد نشست، رو کرد به قبله. پاهاش رو دراز کرد (به احترامِ کعبه). عرقِ مرگ رو پیشونیِ مبارکش نشست.

لباش تکون می‌خوره: اشهد ان لا اله الا الله... ملائکه دارن بال بال می‌زنن.

یه وقت دیدن دستاش افتاد... صدایِ ناله از خونه بلند شد: اَلا یا اَهلَ العالَم، قُتِلَ الاِمامُ العادِل...

زینب (س) خودش رو انداخت رو بدنِ بابا. بابا پاشو، تازه یتیمای کوفه آروم شده بودن. بابا پاشو حسن و حسینت غریبن.

بابا، من پرستارِ تو بودم، چرا تنهام گذاشتی؟

یادته مادرم رو شبونه بردی؟ حالا من با بدنِ خونیِ تو چه کنم؟

بابا قرارِ ما کربلا، اونجایی که سرِ داداشم رو رو نیزه می‌بینم... کاش بودی بابا.

خدایا به حقِ این فرقِ شکافته، فرجِ آقامون رو برسون.

خدایا ما رو از محبینِ واقعیِ امیرالمومنین قرار بده.

هر کی حاجت داره، امشب شبِ یتیمیِ اربابمونه، دستِ خالی نمیرین...