دلنوشته غمگین غروب سیزده بدر و پایان تعطیلات 1405

غروب سیزده بدر، دلگیرترین سکانس بهار است؛ جایی که خنده‌ها تمام می‌شود و واقعیتِ فردا چهره نشان می‌دهد.

خورشید که پشت کوه می‌رود، انگار تکه‌ای از دل ما را هم با خود می‌برد. خداحافظ خواب‌های تا لنگ ظهر.

سبزه ها پلاسیده شد، آجیل ها تمام شد، و ما ماندیم و تقویمی که بی رحمانه جلو می‌رود. غروب جمعه‌ی سال...

هیچ غمی بالاتر از غروب سیزده بدر نیست؛ حس غریبِ غربت در وطن، حس پایان یک رویای شیرین دوازده روزه.

کاش می‌شد زمان را در ظهر سیزده بدر متوقف کرد؛ قبل از آنکه سایه‌ها بلند شوند و بوی شنبه به مشام برسد.

دلشوره ای دارم به وسعت تمام ترافیک‌های برگشت از جاده چالوس. پایان تعطیلات، آغاز دلتنگی است.

نوروز رفت و ما دوباره به آغوش روزمرگی‌های خاکستری پرتاب شدیم. چقدر زود دیر شد.

سنگینی هوای غروب امروز، روی قفسه سینه ام نشسته. انگار طبیعت هم برای رفتن ما بغض کرده است.

همه چیز بوی خداحافظی می‌دهد؛ آتش خاموش شده، سفره جمع شده، و دلی که هنوز در هوای عید جا مانده.

سیزده هم به در شد، اما غمِ فردا از در تو آمد. سلام بر بیداری‌های اجباری و بدو بدوهای تکراری.

دلگیر نباش، پایان هر تعطیلاتی نویدبخش آغازی است برای ساختن رویاهایی که در سر پروراندی.

درست است که غروب سیزده غم دارد، اما طلوع فردا فرصتی است برای تلاش و رسیدن به هدف‌های بزرگ.

تعطیلات تمام شد تا قدر لحظات استراحت را بیشتر بدانیم. با انرژی به استقبال کار و تلاش می‌رویم.

غم غروب را با امید به خدا بشوی. سالی که نکوست از همتش پیداست، نه از تعطیلاتش.

خداحافظی با نوروز سخت است، اما سلام به آینده‌ای که خودمان می‌سازیم شیرین‌تر است. قوی باش.

بگذار خورشید غروب کند، ستاره‌های تلاش و موفقیت در آسمان زندگی‌ات طلوع خواهند کرد.

نفس عمیق بکش و بوی بهار را در ریه‌هایت ذخیره کن برای روزهای سخت. تو آماده‌ای، شک نکن.

این پایان نیست، این شروعِ فصلِ درو کردنِ کاشته‌های امید است. خدا قوت رفیقِ روزهای سخت.

دلتنگ نباش، بهار در دل توست اگر بخواهی. روزهای کاری هم می‌توانند شکوفه دهند اگر عاشق باشی.

با توکل به خدا از دلتنگی عبور کن. فردا روز توست، روزی برای اثبات توانایی‌هایت.

فردا باید ساعت ۶ بیدار شم؟ یکی منو بیدار کنه بگه اینا همش کابوسه!

وضعیت فعلی: افسردگی حاد ناشی از دیدن کلمه «شنبه» و «چهاردهم» در تقویم.

غروب سیزده بدر مثل لحظه‌ایه که می‌فهمی مشقات مونده و فردا باید تحویل بدی.

بوی ماه مهر میاد... نه ببخشید، بوی ماهِ «برو سر کار بدبخت» میاد!

خدایا میشه امسال ۱۴ فروردین جمعه باشه؟ فقط همین یه بار!

ترافیک برگشت سیزده بدر، طولانی‌ترین پارکینگ دنیاست که توش به بدبختی‌های فردا فکر می‌کنی.

خداحافظ پسته و بادوم، سلام نون و پنیر دانشجویی.

به پایان آمد این دفتر، حکایت بدبختی‌های ما همچنان باقیست.

میگن از فردا باید کار کنیم... این شایعه‌ها چیه میسازن؟ من هنوز خسته‌م!

تنها خوبی فردا اینه که می‌تونیم پول دربیاریم تا سال دیگه بتونیم پسته بخریم (اگه گرون نشه).

استرس ۱۴ فروردین از استرس شب کنکور بیشتره. کی موافقه؟

کارمند بودن یعنی غروب سیزده بدر برات حکم غروب عاشورا رو داره (با احترام به مقدسات، منظور شدت غمه).

فردا دوباره چهره رئیس/استاد... خدایا صبر ایوب عطا فرما.

کیف و کتابا رو باید از زیر گرد و خاک بیرون بیارم. حس غریبیه.

تنظیم آلارم گوشی برای ساعت ۶ صبح، دردناک‌ترین کار دنیا در غروب سیزده بدره.

به امید تعطیلات خرداد زنده می‌مانیم. فعلا باید بریم سر کار.

خداحافظ خواب تا لنگ ظهر، خداحافظ فیلم دیدن تا صبح. سلام زندگی رباتیک.

حس اون سربازی رو دارم که مرخصیش تموم شده و داره برمیگرده پادگان.

کاش میشد استعفا داد و تو جنگل زندگی کرد... ولی قسط‌ها نمیذارن!

فقط یه کارمند میفهمه که غروب سیزده بدر چه زجری داره. همدردیم رفیق.