ازدواج حضرت محمد (ص) و حضرت خدیجه (س) در دهم ربیع الاول، یکی از مهمترین وقایع قبل از بعثت است. حضرت خدیجه که به «طاهره» و «سیده قریش» معروف بود، با وجود خواستگاران ثروتمند، امانت و اخلاق محمد (ص) را برگزید. این ازدواج نه بر اساس معیارهای مادی، بلکه بر پایه شناخت و کمالات انسانی شکل گرفت و بعدها پشتوانه مالی و عاطفی بزرگی برای رسالت جهانی اسلام شد.
حضرت خدیجه (س) تمام ثروت و دارایی خود را در راه ترویج اسلام و حمایت از مسلمانان هزینه کرد. پیامبر اکرم (ص) همواره از فداکاری های ایشان به نیکی یاد می کردند و می فرمودند: «خدیجه زمانی به من ایمان آورد که مردم مرا تکذیب می کردند و زمانی مرا با مال خود یاری داد که مردم مرا محروم کرده بودند». این ازدواج الگویی از ایثار زن در راه عقیده همسر است.
زندگی مشترک پیامبر و خدیجه (س) سرشار از احترام، محبت و وفاداری بود. با وجود اختلاف سنی (بنا بر برخی روایات) و فشارهای اجتماعی مکه، کانون خانواده ایشان همواره گرم و آرام بخش بود. حضرت خدیجه در سخت ترین لحظات، مانند روزهای نخستین نزول وحی، اولین آرامش بخش پیامبر بود و ایشان را تصدیق می کرد.
ثمره ازدواج پیامبر اسلام و حضرت خدیجه، فرزندان مبارکی بودند که در رأس آنها حضرت فاطمه زهرا (س)، سیده زنان دو عالم قرار دارد. نسل پاک امامت از طریق حضرت زهرا (س) ادامه یافت و این نشان دهنده جایگاه والای حضرت خدیجه به عنوان مادر امت و مادر ائمه اطهار (ع) است.
در دنیای امروز که معیارها گاهی مادی شده است، بازخوانی ماجرای ازدواج پیامبر و خدیجه (س) یادآور این نکته است که ملاک اصلی ازدواج باید «ایمان» و «اخلاق» باشد. همچنین حمایت زن و شوهر از یکدیگر در فراز و نشیب های زندگی، درسی است که هرگز کهنه نمی شود و ضامن بقای خانواده است.
